Ciąg dalszy rocznic

12.07.2013 r.

    Dziś mija siedemdziesiąta rocznica eksterminacji Polaków na Wołyniu. Sejm polski długo się zastanawiał, czy mord nad 100 tysiącami Polaków, pomordowanych w najokrutniejszy sposób na Wołyniu, można uznać ludobójstwem? Po długich targach i namyśle, zdecydowano się na iście enigmatyczną nazwę:„czystki etnicznej o znamionach ludobójstwa”. Dlaczego my, do jasnej cholery, nie szanujemy własnej krwi? Jak można było tak straszliwą zbrodnię nazwać czystką etniczną? Dla celów politycznych, żeby nie drażnić Ukraińców? Czystka etniczna na ludności polskiej, żyjącej  od wieków na polskiej ziemi? Bo przecież Wołyń należał do Rzeczypospolitej! Jeżeli tak stawiamy sprawy, to może rzeczywiście ma rację pani Edyta Stein, mówiąc o „wypędzonych Niemcach”, i ci, którzy wraz prezydentem USA, mówią o "polskich obozach koncentracyjnych". W takim razie, zbrodnie hitlerowskie w Polsce, można nazwać równie elegancko:"czystką etniczną konieczną dla interesów Trzeciej Rzeszy!". Dla wydumanych celów politycznych, które być może nigdy się nie ziszczą, nie potrafiliśmy uszanować krwi tysięcy niewinnych ludzi, przelanej w potworny sposób, i nie potępić sprawców zbrodni! Po prostu jestem wstrząśnięta!
    Goryczy dolała jeszcze TVP w programie Info. Omawiając informacje dnia, jako pierwszy punkt programu podała, zgodny sprzeciw większości posłów, przeciwko zabijaniu bydła w sposób rytualny! Dopiero jako drugi punkt, podano do publicznej wiadomości, co uchwalił ten sam Sejm, tego samego dnia, w sprawie mordu na  polskiej ludności Wołynia! Odpowiednia gradacja i waga informacji, nieprawdaż?  Jeszcze tego dnia, usłyszałam w dziennikach telewizyjnych m.inn. wypowiedź pana ministra spraw zagranicznych Radosława Sikorskiego, iż nie możemy Ukraińców upokarzać! Następną wypowiedzią był komentarz jakiegoś Ukraińca, który usprawiedliwiał zbrodnie UPA oznajmiając, że Polacy postrzegani byli jako okupanci Ukrainy! No, wtedy o mało nie dostałam  z wściekłości ataku serca.
    Ukraina, a właściwie Ruś, nie była nigdy przez Polskę zdobywana mieczem. Król Polski Kazimierz Wielki w 1349 r. otrzymał część Rusi w spadku, po swoim zmarłym bezpotomnie krewnym, kniaziu Lwie Daniłowiczu, stąd nazwa miasta Lwów.  Aktem z dnia 8 marca 1569 roku, za panowania króla Zygmunta Augusta Jagiellona, inkorporowano do Rzeczypospolitej Polskiej Wołyń, Bracławskie i Kijowskie oraz włączono Podlasie. Był to wstęp do sławnej Unii Lubelskiej z 1.VII. 1569 roku, stanowiącej po dzień dzisiejszy wzór do naśladowania. Przez 600 lat „okupant polski” nie szczędząc krwi, bronił tych ziem przez najazdami Tatarów, Turków, Siedmiogrodzian i Moskali. Do dziś wznoszą się tu ruiny twierdz polskich, które przez wieki broniły Rusi, Rzeczypospolitej i Europy, przed  wschodnimi najeźdźcami. Na tych ziemiach rozgrywały się największe bitwy, wyrastali najwięksi wodzowie tamtych czasów: hetmani Żółkiewski, Koniecpolski, Sobieski i inni. Ziemia ukraińska pełna jest kości bojowników polskich, poległych w obronie ojczyzny. Bo to była również nasza ojczyzna, także i moich przodków, żyjących na tych ziemiach od 300 lat! Płynęły tam rzeki krwi i łez polskich „okupantów”. Co za straszna niesprawiedliwość dziejowa, że za sprawą porozumień Jałtańskich, te ziemie stały się dla nas zagranicą, a my okupantami!  Uczmy się od od Żydów, jak upowszechniać na całym świecie  wiedzę o zbrodniach na narodzie polskim! Sejm, nazywając ludobójstwo na obywatelach państwa polskiego „czystką etniczną”, dał wyraz swej bezduszności i kosmopolityzmu, nie służącemu interesom i racji stanu państwa polskiego. Zawiódł oczekiwania tysięcy Polaków  wygnanych z dawnej ojczyzny. Wstyd!        

Rocznice

9.07.2013 r.    Dziś miałam przyjemność obejrzeć w TVP Kultura, film z 1983 roku, pt.”Na odsiecz Wiedniowi”. W rolach głównych nieodżałowany pan Bińczycki i pani Dymna jako Marysieńka, pan Trela w roli Kara Mustafy. Znakomita obsada, świetne kostiumy i  duża zgodność historyczna. Jako wielbicielka historii, zawsze bardzo wnikliwie obserwuję każdy film historyczny, a ponieważ także nieźle znam się na kostiumologii, mogę ocenić, czy ubiory i zachowanie zgodne są z epoką. W obejrzanym z przyjemnością filmie, spostrzegłam jeden tylko błąd reżysera. Mianowicie, kurier siedząc na koniu, podaje królowi pismo. To było absolutnie nie do przyjęcia. Kurier musiał zeskoczyć z konia i podać monarsze pismo, przyklęknąwszy na jedno kolano. Przed królem się klękało! No, mniejsza z tym. Ten dawny film był nieporównanie lepszy od potwornej szmiry nakręconej niedawno o Wiktorii Wiedeńskiej. Takiego gniota nie uratował ani duży budżet, ani  pani Curuś, zupełnie źle obsadzona, bowiem królowa Marysieńka jako Francuska, była urodziwą brunetką, o pięknych czarnych oczach. W bieżącym roku obchodzimy dwie znaczące rocznice: 150 wybuchu Powstania Styczniowego, o którym przypomniano sobie chyba na złość Rosjanom, bo zwykle rok rocznie, nikt o tym doniosłym wydarzeniu z dnia 23 stycznia 1863 roku, nie pamięta, ani w radio, ani w telewizji polskiej. Co ludzi obchodzi polska historia?

    Ciekawa sprawa, że właśnie w PRL-u, tej ponurej, szarej rzeczywistości, z głodującą i maltretowaną ludnością przez okrutny prosowiecki reżim, powstawały najpiękniejsze filmy o historii Polski, na jakie dziś nasza niepodległa ojczyzna nie potrafi się nawet zdobyć. Musimy zadowolić się głupawymi serialami, przy których „Isaura” wydaje się arcydziełem, mogącymi dziać się gdziekolwiek, niekoniecznie w Polsce. Ot, strawa dla ubogich duchem! To  właśnie w PRL-u kręcono filmy o Powstaniu Styczniowym, o świetnych zwycięskich bitwach, o królach polskich i czasach zaborów. Filmowano wielkie powieści Sienkiewicza, Prusa, Żeromskiego, Reymonta i Orzeszkowej. Były znakomite filmy wojenne, których teraz się nie emituje, bo i po co młodzież ma się dowiedzieć, że kiedyś były znakomite produkcje i wielcy reżyserzy, a kultura stała bardzo wysoko? Przecież wszystko było szare i ponure, a ludzie, jak dzień długi,  stali w kolejkach za papierem toaletowym!

    Druga  rocznica wielkiego zwycięstwa oręża polskiego pod Wiedniem, przypada 12 września. Tego dnia przed 330 laty, sprzymierzone wojska polsko-austriacko-niemieckie, pod dowództwem króla polskiego Jana III Sobieskiego, rozbiły pod Wiedniem największą potęgę ówczesnego świata, armię turecką pod dowództwem wezyra Kara Mustafy. Bitwę rozstrzygnął atak polskiej husarii, wzniecając straszliwą panikę w szeregach wojsk tureckich. Pogrom Turków rozsławił imię oręża polskiego, a król  Jan III Sobieski, stanął zasłużenie w szeregu największych wodzów w dziejach świata. Bitwa Wiedeńska przesądziła o losach Imperium Otomańskiego, zagrażającego całej Europie. Już nigdy potem państwo tureckie nie odzyskało poprzedniej potęgi. Austriacy raczej niechętnie wspominają o tym wielkim polskim sukcesie militarnym, wychwalając częściej księcia Karola Lotaryńskiego, niż króla Sobieskiego. Moim zdaniem, śpiesząc Austrii z pomocą, Polacy znowu popełnili wielki błąd dziejowy, który zemścił się w niedalekiej przyszłości. Należało poczekać, aż Turcy dobrze przycisną Austriaków, zmuszając cesarza Leopolda do negocjacji. Wiktoria wiedeńska przyczyniła się do wzrostu potęgi imperium Habsburgów, którzy w przyszłości, wraz z Prusami i Rosją, uczestniczyli w rozbiorze Rzeczypospolitej. Oryginalny sposób wyrażania wdzięczności! W pokonanej Turcji, Lew Lechistanu, czyli król Jan III, cieszył się wielkim szacunkiem.

    Jedynie Turcja nigdy nie uznała rozbiorów Polski i na każdym spotkaniu dyplomatów z Rosji, Prus i Austrii, herold wołał donośnie:” Poseł najjaśniejszej Rzeczypospolitej Polskiej jest w drodze!” Wyobrażam sobie, że trójkę zaborców musiała zalewać zła krew!

    Ciekawa jestem, jak władze polskie uczczą tę rocznicę wielkiej i ostatniej zwycięskiej bitwy, bo po wiktorii wiedeńskiej i śmierci wielkiego króla Jana, spadały już na nas same klęski i niepowodzenia, zakończone upadkiem i rozbiorem I Rzeczypospolitej. Po bitwie wiedeńskiej Polakom przypadły ogromne skarby z obozu tureckiego. Między innymi namioty samego wezyra, które jeszcze dziś możemy podziwiać na Wawelu. Z przekazów rodzinnych wiem, że jeden z moich przodków brał udział w bitwie wiedeńskiej i przywiózł do rodzinnego domu wiele cennych rzeczy. Do moich czasów zachował się tylko bardzo oryginalny różaniec z drewna sandałowego, (pięknie pachniał) który lubiłam w dzieciństwie wąchać.

Ulewa

    5.07.2013 r. Starzy ludzie niegdyś powiadali, że piątek jest dniem feralnym. Nigdy nie należy w piątek załatwiać interesów, ani jakichś ważnych spraw osobistych, a już broń Panie Boże, oświadczyn! Dla mnie dniem feralnym jest poniedziałek, dzień moich urodzin. Wszystkie nieszczęścia, jakie mnie w ciągu całego życia spotkały, wydarzyły się właśnie w poniedziałek. Ale przekonałam się, że i piątek może być bardzo pechowy.  Właśnie 5 lipca w piątek, dzień zapowiadał się dosyć pogodny, więc wybrałam się do Biblioteki Miejskiej na lekcję komputera. Kiedy wychodziłam z Biblioteki, dostrzegłam wielką ciemną chmurę i zaczął kropić deszcz. Przyśpieszyłam kroku, bo przypomniałam sobie, że prawdopodobnie w domu zostawiłam szeroko otwarty balkon w pokoju i okno w kuchni. Zanim doszłam do ulicy Asnyka lunęło! Otworzyłam parasol, ale i tak byłam już mokrusieńka. Wpadłam do sklepu i czekałam tam dobre 15 minut, lecz ulewa nie przechodziła. Z nieba leciały już nie strumienie, ale  wiadra wody. Cały czas myślałam o moim mieszkaniu, chyba całkiem  zalanym wodą, która pewnie przeciekła już do sąsiadki. Niepokój nie pozwolił mi dłużej ukrywać się w sklepie. Wyskoczyłam jak oparzona ze sklepu i pędem dobiegłam do biurowca, bo stamtąd było bliżej do domu. W przedsionku biurowca woda  lała się z dachu, ciekła po ścianie i przeciekała do sieni, zamieniając się w spore jeziorko. Mówiąc między nami, ktoś powinien zadbać o naprawę dachu, bo z biegiem czasu szkody mogą być znaczne, a mieszkańcy Bolesławca za to niedbalstwo, zapłacą z własnej kieszeni.

    Ulewa nie zamierzała ustać i dalej spadały z nieba strumienie wody. Trzęsłam się z zimna, bo od stóp do głów byłam mokra, na domiar złego, nie dawała mi spokoju myśl o zalanym mieszkaniu. Ponieważ wcale nie zanosiło się na zmianę pogody, zrezygnowałam z czekania na cud, tylko wyskoczyłam z sieni biurowca i pobiegłam, co sił w nogach, w kierunku domu. Wprawdzie zakrywałam się parasolem, ale przy takiej nawałnicy nie dawało to żadnej ochrony i czułam się, jakbym wyszła spod zimnego prysznica. Wpadłam na ulicę Bielską i stanęłam jak wryta. Ulicy nie było. Środkiem pędziła skłębiona, brudna rzeka! Czegoś takiego jeszcze w Bolesławcu nie widziałam, chociaż mieszkam tu od 1945 roku. Nie było także chodników, bo zewsząd lały się strumienie wody, łącząc się na jezdni w rzekę. Chcąc się dostać do domu, musiałam przebrnąć przez tę przeszkodę. Nie zastanawiając się dłużej, odważnie wkroczyłam w wodę, o tak bystrym nurcie, że musiałam mocno stawiać nogi, żeby mnie prąd nie przewrócił. Jakaś starsza pani, stojąca z rezygnacją po drugiej stronie rzeki, za moim przykładem weszła w rwący prąd i jakoś dobrnęła do wyższego miejsca ulicy. Kiedy nareszcie dobiegłam do domu ociekając wodą i z duszą na ramieniu,  i otworzyłam drzwi mieszkania, okazało się, że balkon i okno w kuchni były przymknięte, a w pokoju zupełnie sucho. Dobry Boże, to po co ja tak pędziłam jak szalona w tej największej ulewie?-  zadałam sobie pytanie, niestety bez odpowiedzi.

    No i powiedzcie sami, czy piątek nie jest dniem pechowym?  Oj jest! Po południu pisząc na laptopie, gdzieś coś nacisnęłam i nagle okazało się, że wszystko mi z laptopa wymazało. Przez dwie godziny ciężko pracowałam, zanim odzyskałam wymazane pliki.