O rany, znowu nas olali!

30.09.2014 r.

  

    Przed kilkoma tygodniami, po generalnym spotkaniu dowódców NATO, nasze środki masowego przekazu hucznie i buńczucznie zapowiadały, że nareszcie nie musimy obawiać się Rosji, bo nasi sojusznicy są potężni i w wypadku agresji na nasz ukochany kraj, znakomicie uzbrojone wojska sojusznicze, błyskawicznie przybędą nam na pomoc i dokumentnie skopią Ruskim kuper!  Powietrze zaroi się od amerykańskich samolotów sił szybkiego reagowania, których dowództwo miało nawet mieścić się w Gdańsku – bliżej pana Wałęsy. A rakiety naszych przyjaciół, wykończą Putina na cacy za karę, że nie kupił naszych jabłek, kalafiorów i świńskich  golonek!  Panowie ministrowie prężyli muskuły odgrażając się, że ho, ho, my jeszcze Ruskim pokażemy, mając takich przyjaciół i tak dalej. Nasze zachowanie zupełnie przypominało przysłowiowego zająca, odgrażającego się niedźwiedziowi.
    Wszyscy byli pełni zapału tak dalece, że zaczęto poważnie rozważać sprzedaż naszej broni Ukrainie, nie zastanawiając się beztrosko, że ta broń kiedyś może być zwrócona przeciwko nam, bo Stiepan Bandera tak całkiem jeszcze na Ukrainie nie umarł. Wielu jego gorących zwolenników żyje i miewa się  dobrze, rządząc na przykład we Lwowie! No, ale my, Polacy, znani jesteśmy z tego, że nie lubimy wyciągać wniosków z własnej historii. A powinniśmy, bo historia bardzo lubi się powtarzać!
    No i wkrótce okazało się, że mieli rację sceptycy, nie ufający zanadto w obietnice naszych zachodnich sprzymierzeńców. Przekonani o potędze NATO i reszty sojuszników, chyba gotowi byliśmy  wydać wojnę Rosji! Niestety, jak wiele razy w historii, tak i tym razem okazało się, że postawiliśmy na złego konia. Niemieckie gazety ujawniły, że na pomoc NATO raczej nie mamy co liczyć, bo sam amerykański generał przyznał skromnie, iż stworzenie sił szybkiego reagowania w tak krótkim czasie jest niemożliwe. Tym samym dał nam niedwuznacznie do zrozumienia, że na większą pomoc ukochanej Ameryki zza oceanu, nie mamy co liczyć. USA może się na Putina boczyć, nawet trochę mu pogrozi paluszkiem, ale przenigdy nie zdecyduje się na otwarty konflikt z Rosją wiedząc, że byłby to pojedynek opasłego buldoga z rozjuszonym niedźwiedziem. Wynik walki łatwy do przewidzenia!
    Podziwiam mądrość władz czeskich i węgierskich.  Oba te państwa nie brały udziału w hucpie z Majdanem, nie odgrażały się Rosji, są w dobrych stosunkach z prezydentem Putinem, nie  okrzyczawszy go jak u nas, jako drugiego Stalina z Hitlerem włącznie, i nie mają kłopotów ze zbyciem swoich towarów. Nasza histeria wojenna wyszła nam bokiem i po prostu ośmieszyliśmy się przed Rosją, mającą znakomitych polityków, którzy od początku wiedzieli, że państwa zachodnie nie traktują nas poważnie, obiecując gruszki na wierzbie. Dokładnie tak, jak 75 lat wcześniej, bo  w 1939 roku. Nasz rząd bez zastanowienia popełnił ten sam błąd, co władze polskie przed II wojną światową – zlekceważył Rosję. Ten błąd już się na nas zemścił, bo mamy miliardowe straty w handlu i przemyśle.
     Nawet nasi przyjaciele zza zachodniej granicy, przyznali się niechcący naumyślnie, że  ich uzbrojenie jest przestarzałe i raczej nie możemy liczyć na niemiecką pomoc. Nasz były premier Tusk powinien wiedzieć, że pani kanclerz Merkel nie wystąpi zbrojnie przeciwko Rosji, z którą utrzymuje przyjazne stosunki. Ostatnio pan Wałęsa, znany z tego, że jest za, a nawet przeciw, z właściwą sobie niefrasobliwością polityczną, wręczył jakiś order czy odznakę przedstawicielowi Ukrainy. Ja absolutnie nie wierzę w szczerość polityków ukraińskich, zapewniających nas o swej przyjaźni. Zapomną o tym, kiedy poczują się silni.
    Zrządzeniem losu, nasz kraj od wieków sąsiaduje z dwoma mocarstwami. Z Niemcami udało nam się znaleźć jakiś wspólny język, pomimo niewyobrażalnych krzywd, jakie nam wyrządzono. Ale z Rosją od lat żremy się jak pies z kotem, niewybrednie wyśmiewając się z ich wad, a nie doceniając zalet. Ciągle wypominamy im Katyń zapominając, że Stalin dziesiątki tysięcy swych oficerów, a nawet marszałków stawiał pod ścianą! Ich rodziny nie znają nawet miejsca pochówku bliskich sobie osób. Miał więc Stalin mieć litość nad Polakami, którzy wpadli mu w łapy? Przecież on nie miał litości nawet nad własnym synem, pozwalając go Niemcom zamordować.
    Od lat wmawia się nam, że ciągle istnieje zagrożenie od strony Rosji. Nie chcemy i nie potrafimy porozumieć się ponad granicami i zapomnieć o doznanych krzywdach. Ostatecznie to już nie jest ta Rosja w walonkach i w waciakach, tylko państwo kapitalistyczne. Oskarżamy naszego wschodniego sąsiada o agresywne zamiary, przymykając oko na zbrojne interwencje Ameryki w każdy konflikt na świecie. Irak, Afganistan i cała reszta.
     Przed laty czytałam znakomite nowele dawno zapomnianego autora. Miałam setną zabawę   uczestnicząc w przygodach dwóch antagonistów, nazywających się Czarnopupiec i Byczodupiec.  W obecnej sytuacji politycznej, pewien niewielki kraj nad brzegiem szarej Wisły, zrobiony został przez swoich  sojuszników na prawdziwego gołodupca!
    Bo historia się powtarza i znowu nas olali!

Jak najdalej od noszy!

29.09.2014 r.

Załóżmy, że pewna osoba zachorowała poważnie i trzeba ją było hospitalizować, by przeprowadzić zabieg chirurgiczny. Naturalnie, teraz każdy czytelnik spodziewa się, że osoba zacznie starym obyczajem psioczyć na służbę zdrowia. A nieprawda! Szpital jaki był, taki był, ale pielęgniarki okazały się całkiem sympatyczne, lekarze również, toalety czyste, nawet jedzenie zupełnie znośne. No więc co się osobie nie podobało w tym przybytku choroby i cierpienia?

No właśnie! Osoba leżała w sali o sześciu łóżkach, z czego tylko cztery były zajęte. Na dwóch łózkach leżały dziewczęta w wieku szkolnym i młoda kobieta z innego miasta. Każda miała przy sobie telefon komórkowy podłączony do internetu oraz laptop lub tablet. Albo słuchały głośno nastawionych programów telewizyjnych w swoich urządzeniach, albo niemal bez przerwy gadały przez telefon. Włączony telewizor wiszący nad drzwiami raźno huczał, zagłuszając tablety i laptopy. Ale gadania nie potrafił zagłuszyć!

Ludzie, nigdy czegoś podobnego nie widziano i nawet w koszmarach się nie śniło. Ile przeciętny Polak potrafi telefonem przegadać, godzinę, dwie? A leżące na sali pacjentki nie odejmowały komórki od ucha! Chcąc nie chcąc, leżące obok chore musiały wysłuchiwać rodzinnych kłótni, pouczeń, rozrywkowych flirtów, porad kulinarnych, programów szkolnych itp. W międzyczasie, chora osoba dowiadywała się z programu TVN „Szkoła”, jak to nasza młodzież szkolna zamiast nauką, zajmuje się seksem, dziewczęta mają problemy z ciążą i tak dalej w tym wielce pouczającym temacie. Z programu Polsatu „Dlaczego ja?” można się dowiedzieć, że jakiś facet grozi żonie, iż weźmie sobie kochankę, jeżeli małżonka nie schudnie.

I tak przez cały dzień bez przerwy na okrągło, aż do nocy.

Żeby było weselej, szpital jest otwarty. To znaczy, że o każdej porze dnia i wieczorem przychodzą do pacjentów goście. Krewni, koleżanki, dzieci.... Do leżącej na sali nastolatki przyszła chyba połowa klasy, rozgadana i wesolutka, jak na pogrzebie nielubianego belfra od matmy! Goście przeważnie siedzieli po kilka godzin, gadając głośno i wcale nie licząc się z tym, że ktoś inny może pragnie poleżeć w spokoju. Kiedy tylko w sali zrobiło się pusto, pacjentki natychmiast przykładały komórki do ucha i zaczynało się gadanie, gadanie, gadanie, gadanie.... Obłęd!

Chora osoba, dopóki mogła, wychodziła z sali na korytarz, bo niestety na chirurgi nie ma żadnego pomieszczenia rekreacyjnego. Ale po zabiegu już wychodzić za bardzo nie mogła, więc zmuszona była przez calutki dzień wysłuchiwać wyżej wymienionych programów i tego opętanego gadania zastanawiając się, po jaką cholerę dyrekcja szpitala wydała ciężkie pieniądze na zainstalowanie w każdej sali internetu? Można było te pieniądze przeznaczyć na inne cele. Szpital nie jest przybytkiem rozrywki, i nikt tam dla przyjemności nie idzie. Poważnie chorym pacjentom potrzebna jest cisza i spokój, bo w takich warunkach, chorego może naprawdę trafić ze złości szlag. Dobre to były czasy, kiedy do szpitala wolno było przynieść z sobą książkę, ewentualnie radio ze słuchawkami i koniec. Na wizyty wyznaczono dwa dni w tygodniu, chyba czwartek i niedzielę. Chory miał prawo w szpitalu chorować, a nie szukać rozrywki.

Od młodych i szczerych aż do przesady dziewcząt, można się było dowiedzieć wielu raczej szokujących rzeczy. Na przykład, na pytanie dlaczego oglądają tylko programy o złych, skandalicznych sprawach, odpowiadały beztrosko, że filmy o dobrych ludziach są nudne i nikt by ich nie oglądał. Poza tym, z tymi kłopotani z ciążą to prawda, bo w pewnej szkole zawodowej w naszym mieście, co trzecia uczennica rodzi dziecko! ( polecam tę sprawę Pani Grażynie Hanuf i jej dziennikarskiej dociekliwości) Dlaczego zachodzą w ciążę, ponieważ dziewczęta i chłopcy nie potrafią się zabezpieczać, a w szkole nie ma lekcji wychowania seksualnego, gdyż nasze arcykatolickie państwo czegoś takiego nie przewiduje! Więc często zdarza się, że dzieci w wieku szkolnym rodzą dzieci i już na wstępie mają złamane życie, bo trudno wymagać, żeby piętnastolatka pragnęła zakopać się w pieluchach, zamiast skończyć szkołę i zacząć normalną dorosłą egzystencję. Z roku na rok, ciągle rośnie liczba młodocianych samobójców. Jestem bardzo ciekawa, ilu z tych młodziutkich ludzi targnęło się na życie z powodu niechcianej ciąży, bo przecież zabieg aborcyjny jest niemożliwy, gdyż mamy coraz więcej posłów i lekarzy dewotów. Zresztą nie tylko lekarzy.

Młode dziewczęta nawet nie kryły, że uprawiają seks i palą trawkę, której mnóstwo sprzedają dilerzy narkotykowi w szkołach! Co na to policja? Podobno bardzo przyjemnie być na haju i odlecieć. Dziewczęta marzą, żeby znaleźć bogatego kochanka i jakiś czas żyć na kocią łapę, a potem wyjść za mąż za innego zamożnego faceta. Z reguły młodzież zachowuje się amoralnie i lekceważy wszystko, co nie jest w ich guście. Oczywiście nie uogólniam, lecz większość tak się zachowuje, a reszta aprobuje taki styl bycia, żeby nie zostać poza nawiasem szkolnej społeczności. Po takiej porcji wiedzy o współczesnej młodzieży, oraz całych dniach piekielnego hałasu na sali, chora osoba opuszcza szpital z uczuciem wszechogarniającej ulgi. Zresztą jakby nie zamierzała się wynieść, to i tak by ją wypisali, bo liczy się każdy dzień leżenia.

Nie jest to jeszcze koniec doświadczeń, bowiem będąc po operacji, chora osoba zmuszona jest do robienia w przychodni opatrunków. W obrzydliwym komuszym PRL-u, dzwoniło się po prostu po karetkę, która wiozła chorego do przychodni i odwoziła do domu. Państwo było stanowczo nadopiekuńcze i niepotrzebnie ludzi rozpieszczało. Ale obecnie mamy już wolność (seksualną) i chory musi sam pokuśtykać na zabieg, jeżeli nie stać go na taxi, lub nie posiada własnego środka lokomocji.

Drodzy moi, z daleka od noszy!

Jak się zachowujemy. Zaobserwowane w parku i na przystanku MPK

23.09.2014.

Przed kilkoma dniami przechodziłam przez park przy Tyrankiewiczów. Był słoneczny ranek, na ławkach siedziały starsze panie, pilnując bawiących się w piaskownicy i na huśtawkach wnuków i wnuczki. W pewnym momencie pojawił się mężczyzna w średnim wieku, prowadząc na smyczy dużego psa. Zwierzę widać nie otrzymało dobrego wychowania, bo usiadło sobie przy samej piaskownicy, załatwiająć fizjologiczną potrzebę. Jedna z pań, głośno zwróciła uwagę właścicielowi psa, żeby posprzątał po swoim pupilku, bo w pobliżu bawią się dzieci. Mężczyzna spojrzał na nią jak na osobę obraną z rozumu i oświadczył. - To sama sobie posprzątaj! - dodał coś jeszcze bardzo nieparlamentarnego i sobie poszedł.

Dziś czekałam na autobus w pobliżu dworca PKS. We wiacie siedziało parę osób, a między innymi, młoda kobieta, z chyba dwuletnim dzieckiem w wózeczku. Towarzyszył im atletycznie zbudowany mężczyzna, prawdopodobnie ojciec dziecka. Dzieciak był znudzony więc popłakiwał i

marudził. Oboje rodzice zajęci pożeraniem obrzydliwie wyglądającej zapiekanki, nie zwracali na niego uwagi, kłócąc się między sobą. Najczęściej używanym słowem była k...rwa! Nie krępowali się wcale faktem, że w wiacie siedzą jeszcze inni ludzie. Malec w końcu wypadł z wózeczka i zaczął wrzeszczeć. Wtedy mamusia złapała go pod pachy, zaczęła chłopczykiem trząść, jak pęczkiem rzodkiewek, obrzucając go przy tym słowami uważanymi powszechnie za obraźliwe. K..rwa, to małe piwo. Malec dowiedział się z ust kochającej mamusi, że jest pierd... ch..., skurwysynem ( to chyba była krytyka samej siebie), cholernym bydlakiem i jak nie przestanie ryczeć, to mamusia kopnie go w dupę! Dzieciak widocznie był już przyzwyczajony do oracji mamusi, bo raczej nie zwracał na nie uwagi. Wpakowany siłą do wóżka przez czułego tatę, włożył paluszek w buzię i zamyślił się filozoficznie. Jestem bardzo ciekawa, co wyrośnie z takiego dziecka, bo że wyrośnie na obraz i podobieństwo tatusia i mamusi, to raczej pewne.

Z siedzących we wiacie osób nikt się nie odezwał. Ja także nie, bo tatuś miał bicepsy, jak zawodowy bokser i mógł protestującemu przyłożyć! Zastanawiam się, dlaczego przez te 25 lat wolności, nasze społeczeństwo tak bardzo uległo demoralizacji. Za przebrzydłego PRL-u, za słowo k..rwa można było sobie posiedzieć, lub dostać pałą! Teraz już policji bić nie wolno, bo podejrzewam, że w końcu zabrakłoby im pałek i cierpliwości.

To na dłuższy czas tylko tyle!