MYŚLĄC – NIEPODLEGŁOŚĆ.

Bolesławiec 15 listopada 2016 r.

Zaczęłam pisać ten artykuł w Święto Niepodległości, ale przez roztargnienie kliknęłam w blogu „usuń”, a błąd serwera wymazał go na amen, samą nazwę wprowadzając jako wirusa. Ale pokuszę się raz jeszcze napisać to, co mi się nasunęło na myśl, gdy obchodziliśmy narodowe święto.

    Rozpoczęła je uroczysta msza z okazji otwarcia Świątyni Opatrzności Bożej w Warszawie. Z tą Świątynią Opatrzności to mieliśmy prawdziwego pecha. 

J.Matejko. Konstytucja 3 Maja.

    Posłowie Sejmu Czteroletniego, w 1791 roku, w podzięce Bogu, za uchwalenie Konstytucji 3 Maja, postanowili wznieść kościół pod tym wezwaniem. Opatrzność zastanowiła się nad tym projektem i uznała widocznie, że skoro Rzeczpospolita nie ma funduszów na uzbrojenie porządnej 100 tysięcznej armii, ma sprzedajnych hetmanów i wroga w granicach państwa, to dlaczego zamierza wydawać pieniądze na budowę kościoła? Po namyśle Opatrzność postanowiła za wykazaną lekkomyślność, dać Polakom srogą nauczkę. Po klęsce Maciejowickiej w 1794 r. Polska straciła niepodległość, rozdarta na trzy zabory.

    W czasie Powstania Listopadowego w 1831 r, posłowie Sejmu znowu zaczęli rozważać projekt wzniesienia świątyni, w podzięce za trwające powstanie. Lecz widocznie Pan Bóg uznał, że to stanowczo za wcześnie na dziękczynienie. Chłopi polscy, zamiast walczyć i bronić ojczyzny, odrabiają pańszczyznę na dworskich polach, armia jest źle uzbrojona i niewielka, Rząd Narodowy skłócony, a wróg stoi na granicy państwa.

9 września 1831 roku, wojska rosyjskie pod dowództwem generała Dybicza okrążyły Warszawę, która musiała się poddać. Powstanie upadło i rozpoczęła się trwająca 30 lat „noc mikołajowska”, terror i rządy Paskiewicza.

    Minęło sto lat. Po zakończeniu I wojny światowej, Polska odzyskała niepodległość, okupioną ogromem cierpień kilku pokoleń, morzem krwi, życiem najlepszych jej synów i łzami wdzięczności nareszcie wolnego społeczeństwa. Rzeczpospolita, jeszcze słaba po 123 latach niewoli, potrafiła wznieść się ponad podziały i w obliczu strasznego niebezpieczeństwa, stawić czoło wielkiej armii bolszewickiej, niosącej zgubę Europie. Po przeszło stu latach niewoli, w 1920 roku, odnieśliśmy wspaniałe zwycięstwo. Ale nie bylibyśmy sobą, gdyby opozycja narodowców, chcąc pomniejszyć wkład Józefa Piłsudskiego w dzieło odzyskania ojczyzny, nie przypisała tego zwycięstwa Matce Boskiej, pod nazwą „Cudu nad Wisłą”.

W. Kossak. Cud nad Wisłą.

   Sejm polski, pragnąc podziękować Bogu za odzyskaną niepodległość, rozważył projekt budowy świątyni Opatrzności Bożej, zaniechanej w czasach zaborów. Lecz ponownie Opatrzność stwierdziła, że jeszcze stanowczo za wcześnie na budowę kościoła. Wojsko polskie nie posiadało nowoczesnego uzbrojenia. Dalej używaliśmy koni zamiast samochodów i czołgów. Mieliśmy świetnych pilotów, lecz brakowało nam samolotów – a przede wszystkim sojuszników. Tymczasem wróg stał u granic państwa.

Niezbadane są wyroki boskie. 1 września 1939 roku, wspaniale uzbrojona i nowoczesna armia niemiecka wtargnęła do Polski. Rozpoczęła się trwająca sześć lat, niewyobrażalnie przerażająca i krwawa okupacja hitlerowska.

Niemcy łamią szlaban graniczny 1 września 1939 roku.

    Od tragicznego września 1939 roku, minęło 77 lat. Po roku 1989, podobno staliśmy się państwem wolnym i niepodległym. W odruchu wdzięczności, duchowieństwo polskie postanowiło nareszcie wznieść w Warszawie ogromną świątynię Opatrzności Bożej. Kosztowała społeczeństwo niebogatej przecież Polski, setki milionów złotych. W 98 rocznicę odzyskania niepodległości otwarto ją z nadzwyczajnym ceremoniałem, z udziałem najwyższych władz państwa.

Boję się wyobrazić sobie, jak ten dar przyjęła Opatrzność w chwili, gdy niewielka armia polska nie ma porządnego uzbrojenia. Nie mamy bojowych samolotów, śmigłowców, czołgów, ani broni rakietowej. Nie mamy wcale dowódców, bo cywilni ministrowie nie zastąpią doświadczonych generałów. Polskie morze jest bezbronne, bo nie posiadamy floty wojennej, nawet takiej, jaka była w 1939 roku! Nie mamy sojuszników! A być może wróg stoi u granic Polski?

Mamy za to z winy rządu podzielone społeczeństwo, skłóconą opozycję, oddalającą się od nas zachodnią Europę, oraz młodzież coraz bardziej ulegającą faszystowskim ciągotkom, za cichym przyzwoleniem władz. Nie jesteśmy zgodni nawet w to wielkie święto narodowe i po wysłuchania uroczystego ględzenia, wyruszają dwa, a nawet więcej pochodów, ponieważ strasznym polskim obyczajem, kłócimy się i nienawidzimy nawet świętując.

Obserwując maszerujących ONR-owców, aroganckich, bezczelnych, z emblematami faszystowskimi na piersiach, wrzeszczących zajadle o wiszących na drzewach komunistach, czerwonej hołocie, lewackich zdrajcach, którym się poderżnie gardła, i tym podobnych obiecankach, zastanawiam się, co oni robią na Święcie Niepodległości?

Wspólczesna polska młodzież

    To nie jest ich święto, ponieważ niepodległość Polski wywalczyli właśnie czerwoni socjaliści! To PPS – Polska Partia Socjalistyczna, której przywódcą był Józef Piłsudski, zamachami bombowymi na dygnitarzy carskich, organizacją Legionów i tworzeniem Wojska Polskiego, walczyła o tę, „która nie zginęła, póki my żyjemy!” To ci pogardzani dziś i wyszydzani „czerwoni” stojąc na szafocie, i mając już powróz na szyi, krzyczeli jak Stefan Okrzeja: - Niech żyje Polska!

    Tych głupich i tępych młodych faszystów, wyparliby się z pogardą ich rówieśnicy sprzed lat. Wspaniali chłopcy i śliczne dziewczęta z Armii Krajowej. Oni doskonale wiedzieli co to jest faszyzm, i jakie straszliwie niesie z sobą zagrożenia. Nie wiem, dlaczego tak nagle bardzo ogłupiała, zwykle mądra i buntownicza polska młodzież.

    Nieszczęsną tradycję skłóconego świętowania wynieśliśmy z niechlubnej przeszłości. Pod koniec XIX wieku na ziemiach Polski obchodzono różne narodowe święta – zwykle osobno. Jeden pochód maszerował z księdzem na czele, pod biało-czerwonymi chorągwiami i świętymi obrazami, śpiewają: - BOŻE, COŚ POLSKĘ! Skupiał miejscową elitę i konserwatywne mieszczaństwo.

W tym samym czasie szedł drugi pochód, pod czerwonymi chorągwiami. Mając w swoich szeregach inteligencję pracującą, lewicującą młodzież, robotników i miejską biedotę. Oni z kolei śpiewali CZERWONY SZTANDAR.

            Krew naszą długo leją katy, wciąż płyną ludu gorzkie łzy.

            Lecz wkrótce przyjdzie dzień zapłaty. Sędziami będziem wówczas my!

            Dalej więc, dalej więc wznieśmy śpiew; nasz sztandar płynie ponad trony.

            Niesie on, zemsty grom, ludu gniew. Wolności rzucając siew.

            A kolor jego jest czerwony, bo na nim robotnicza krew.

    Tak więc od pokoleń kroczymy osobno świętując narodowe uroczystości i rocznice.

   Od kilku lat Święto Niepodległości kończyło się obrzydliwymi zadymami, wrzaskiem i bijatyką. Coś podpalano i coś niszczono. Jakimś dziwnym trafem tego roku było spokojnie. Nie stwierdzono bijatyk, nikt nic nie palił i nie rozbijał. PiS obwiniał Platformę Obywatelską, iż nie potrafiła dopilnować porządku w ubiegłoroczne święta i dopuszczała do ekscesów. PO zaś twierdzi, że to PIS organizował te zadymy, żeby 'uprzyjemnić” życie rządzącym władzom i wykazać ich nieudolność..

Ubiegłoroczny Marsz Niepodległości.

   Patrząc na maszerujące szeregi narodowców, odgrażających się opozycji, nie mam wątpliwości, kto był winien awanturom. Nie jestem pewna, czy wybudowanie świątyni Opatrzności Bożej, zminimalizuje wielkie grzechy naszego narodu. Bo nic nie wskazuje na to, żebyśmy chcieli się zmienić na lepsze.

Powstańcom Warszawskiem, w 72 rocznicę wybuchu Powstania.

                                                                                                             Bolesławiec 1 sierpnia 2016 r.

Starszy pan o pooranej zmarszczkami twarzy, posuwa się mozolnie przy pomocy „balkonika”. Przygarbiona pani o rzadkich siwych włosach, idzie wspierając się na dwóch laskach. Jakiś inny pan, w bardzo podeszłym wieku, prowadzony jest przez posiwiałego syna i śliczną młodą prawnuczkę. Idą z trudem, jak co roku, na uroczystości kolejnej rocznicy 1 SIERPNIA 1944 r.

Ich wielkiego święta!

Symbol Warszawy.

Mieli po osiemnaście, dwadzieścia parę lat. Byli młodzi, pełni energii i entuzjazmu, kochali Polskę Swoją stolicę Warszawę znali jak własną, pustą kieszeń, i z całej duszy nienawidzili okrutnego, bezwzględnego okupanta. Marzyli o tym od lat, aby nareszcie dobrać mu się do skóry. Pomścić z bronią w ręku lata poniżenia i straszliwych zbrodni popełnianych na narodzie polskim. 

 „ O chwyć za miecz historii. I uderz i uderz!” - pisał wówczas młodziutki, ale już wspaniale zapowiadający się poeta Krzysztof Kamil Baczyński. Byli tacy młodzi i ufni….

Pan z „balkonikiem” miał wtedy dwadzieścia lat i nogi jelenia, gdy ze swoim baonem szedł do szturmu na budynek PAST-y. Może miał pseudo „Ryś” „Sokół”, a może „Orzeł”.

Przygarbiona pani, wspierająca się na dwóch laskach, skończyła właśnie tego roku siedemnaście lat, przyjmując pseudonim „Oleńka”, jak ukochana pana Kmicicowa. Ale nazywali ją „Brzoza”, bo jej długie jasne włosy powiewały za nią, kiedy biegła z meldunkiem do swego dowódcy, lekko przeskakując gruzy Alei Jerozolimskich i chroniąc się przed „gołębiarzem” - strzelcem wyborowym, polującym na wszystko, co żyje.

Sędziwy pan prowadzony przez rodzinę, w 1944 roku nie musiał prosić nikogo o pomoc. Był silnym, wysokim chłopcem z rozwianą jasną czupryną i łobuzerskim błyskiem w oku. Śmiał się, kiedy dostawali rozkaz do ataku i podśpiewywał sobie: „ A gdy cię trafi kula jaka, poprosisz pannę, da ci buziaka Hej!” Dostał buziaka, choć wcale nie był ranny.

Krystyna Krahelska. Poległa  w pierwszych dniach powstania.To Syrenka Warszawska.

Ona była sanitariuszką, a on zakochał się w niej na umór. Przysięgali sobie w te gwiaździste noce sierpniowe, że już nigdy się nie rozstaną, a jak tylko wojna się skończy, wezmą ślub. Taki z wielką pompą, powozami i banderią kolegów na koniach. No i koniecznie przejście pod szpalerem z szabel! Są przecież żołnierzami!

Najcięższy moździeż  ostrzeliwujący W-wę

Nie było ślubu, ani szpaleru z szabel. Z bezsilną rozpaczą patrzył, jak dziewczyna biegnie po rannego, a pociski z ciężkiego karabinu maszynowego, stebnują jej sukienkę na plecach i wbijają się w czaszkę. Leżała z rozrzuconymi ramionami, taka niewielka i bezbronna, pod tą nawałą ogniową nie pozwalającą nikomu ruszyć się z miejsca. Myślał, że przyjdzie po nią nocą i zabierze jej ciało. Ale nocą nadleciały Ju 87 Stukasy i celna bomba zrzucona na sąsiedni dom, zasypała zwałem gruzów jej zwłoki. Nigdy jej już nie odnalazł.

Były śliczne

Przez całe dekady szli świętować ten szczególny dzień, niosąc w sercach pamięć o tych, co już odeszli, i sami oczekując wezwania na wieczną wartę. Każdego roku jest ich mniej, ubywają schorowani, często żyjący w niedostatku lub samotności. Nie zawsze jest się komu pożalić, nie często ktoś chce wysłuchać ich wspomnień. Idą ostatni z walecznych.

Eliza Orzeszkowa pisała o powstańcach styczniowych: GLORIA VICTIS.- Chwała zwyciężonym.

 To samo można by napisać o nich: ostatnich żyjących bohaterach, powstańcach warszawskich.

Powstaniec roku 1863.

Wielu z nich miało w swoim rodowodzie powstańców, dziadków, pradziadków.„Amorek” – legendarny dowódca kompanii „Rudy” w baonie „Zośka” Andrzej Morro, czyli Andrzej Romocki, ze strony ojca i matki miał dziadków powstańców z roku 1863. Jego ojciec minister Paweł Romocki, był legionistą, potem jako minister nadzorował sprowadzenie do Polski szczątków Wieszcza Juliusza Słowackiego. Jego dwaj synowie Andrzej i Janek (Bonawentura) od najmłodszych lat słyszeli o powstańczej działalności swoich przodków i ojca.

Podobnie wcześniej dorastał owiany legendą powstania, późniejszy wyzwoliciel Polski, Marszałek Józef Piłsudski. Swój kult do powstania i jego żołnierzy okazywał na każdym kroku. Na jego rozkaz, generał na widok wiekowego powstańca, stawał na baczność i salutował mu. Ostatni weterani powstania mieli wysokie emerytury i stałą opiekę państwa. Dożywali swoich lat w spokoju i dobrobycie, otoczeni czcią i szacunkiem narodu.

Bohaterowie naszych czasów nie mieli tyle szczęścia. Po wojnie byli solą w oku stalinowskich rządów. Nazywani „zaplutymi karłami reakcji”, byli sekowani, aresztowani, torturowani, a nawet zabijani. Często musieli się ukrywać lub emigrować. Władza Ludowa ich nie znosiła, bowiem w większości była to młodzież inteligencka, często o szlacheckich, lub arystokratycznych korzeniach. O powstaniu raczej się nie wspominało, a jeżeli już, to tylko o walce ludu Warszawy z najeźdźcą! Dopiero po VIII Plenum Komitetu Centralnego PZPR i dojściu Gomułki do władzy, zelżał nieco terror i zaczęły się ukazywać książki poświęcone bohaterskiej walce polskiej młodzieży w powstaniu.

Powstanie często nazywane było i jest przez historyków i pisarzy – zbrodnią.

Gdyby spytać Londyńczyka, Holendra, lub Szwajcara, czy wyobrażają sobie zbrojne powstanie w swoich pięknych stolicach – chyba uznaliby pytającego za wariata. Warszawa także była wielkim milionowym miastem, nieco zniszczonym po roku 1939, ale jeszcze pełnym wspaniałych pamiątek z przeszłości i zabytkowej zabudowy. Warszawa była również centralnym punktem podziemnych władz polskich, z całą jego skomplikowaną strukturą państwa. Warszawa była głównym miejscem zgromadzenia Armii Krajowej i mózgiem, skąd szły rozkazy do wszystkich cywilnych i wojskowych placówek w kraju.

Batalion AK "Kiliński"

  Na tajnych spotkaniach młodzieży AK-owskiej, mówiono o przyszłym powstaniu. Zapewniano młodych ludzi o pomocy, jaka otrzymamy od nadchodzącej wielkimi krokami Armii Czerwonej, od Stanów Zjednoczonych Ameryki, Wielkiej Brytanii, a już na pewno od znajdującego się w Anglii Wojska Polskiego, komandosów polskich, którzy zostaną zrzuceni do Warszawy. Tak mówiono młodym żołnierzom AK i oni wierzyli w to do ostatka.

Ale nic z tego nie było prawdą! 

Już w Teheranie 1.XII.1943 roku, prezydent USA Roosevelt i Stalin, uzgodnili ze sobą strefę wpływów. Polska przypadła Stalinowi wraz z całymi kresami wschodnimi. Stalinowi zaś wcale nie zależało na tym, aby w Polsce jego wojska spotkały się z Armią Krajową, wtedy jeszcze dosyć silną liczebnie i sprawnie dowodzoną. Co ciekawe, Emigracyjnemu Rządowi Polskiemu w Londynie, także powstanie nie wydawało się mądrym rozwiązaniem problemów i Wódz Naczelny WP gen. Sosnkowski, jak również gen. Władysław Anders, byli przeciwni powstaniu, zdając sobie sprawę z niesprzyjających stosunków politycznych. Wysłany do Warszawy generał Okulicki (Niedźwiadek) lub (Kobra), wiózł stanowczy rozkaz Rządu zabraniający rozpoczynania powstania. To, co się potem stało, stanowi do dzisiaj tajemnicę. Dlaczego Okulicki przejął władzę po Bór- Komorowskim i dał rozkaz do walki zbrojnej?

Komu zależało na wznieceniu w milionowej stolicy Polski powstania, a raczej decydującej bitwy? W pierwszym rzędzie Stalinowi, który wkraczając do Polski, nie zamierzał zawracać sobie głowy buntem Polaków, przeciwko wprowadzonej przez niego władzy – Polskiemu Komitetowi Wyzwolenia Narodowego w Lublinie. W 1944 r. okupowana Polska miała największą w Europie podziemną siłę zbrojną, Armię Krajową, oraz podziemne władze, doskonale zakonspirowane. Z chwilą wybuchu powstania rząd się dekonspirował, a Armia Krajowa zaczynała beznadziejną walkę, nie posiadając odpowiedniej ilości broni; samolotów, artylerii i czołgów. Szła do walki niemal z gołymi rękami. „Bo na Tygrysy mamy Visy”: - tak młodzi żołnierze śpiewali w Warszawie. Często nie mieli nawet Visów, tylko butelkę z benzyną. 

 Gdy wiadomość o wybuchu powstania doszła do prezydenta Roosevelta, był zdumiony, bo nie rozumiał o co Polakom chodzi. Churchill wpadł we wściekłość i wezwawszy Rząd Emigracyjny, zrugał ich nieparlamentarnymi słowami stwierdzając, iż Polacy raz jeszcze dowiedli, że są beznadziejnymi głupcami i na polityce się nie wyznają! Zapowiedział, żeby nie liczyli na żadna pomoc.

Niemieckie  oddziały pancerne wkraczają do miasta.

  Wybuch powstania był również radosną niespodzianką dla Adolfa Hitlera, który, nie bez racji, widział w stolicy Polski ucieleśnienie oporu. Powstanie dało mu okazję do zmiażdżenia walki zbrojnej i obrócenia miasta w morze ruin. Możemy tylko w przybliżeniu podawać liczbę poległych i zaginionych. Nikt nigdy nie poda prawdziwej cyfry ofiar tej potwornej masakry. Takie były kulisy wybuchu powstania warszawskiego.

Ale młodzi żołnierze-powstańcy nic o tym nie wiedzieli. Cieszyli się, że nareszcie mogą pomścić na wrogu lata niewoli i upodlenia. 

Lata strasznej, niewyobrażalnej męki. Szli do walki z ogromną odwaga i pogardą śmierci, mając nadzieję, że wywalczą wolną i niepodległą ojczyznę.

Byli pełni entuzjazmu....

Byli i są tragicznymi bohaterami lat czterdziestych. Należy się im najwyższy szacunek, cześć i uznanie rodaków. Należą się im przywileje i troskliwa opieka państwa polskiego, gdyż dali z siebie wszystko – swoją młodość, krew i życie z miłości do ojczyzny. Niestety, nawet dzisiaj po 27 latach odzyskania niepodległości, pozywa się starych, blisko stuletnich, schorowanych ludzi przed sądy, aby rozstrzygnąć, czy byli na usługach UB, czy też nie! To już nie skandal, lecz hańba!

 

Panie Prezydencie Najjaśniejszej Rzeczypospolitej, proszę o wzięcie tych wspaniałych bohaterskich ludzi w obronę. Proszę nie pozwolić nikomu zakłócić ich ostatnich lat, czy może nawet dni życia nieprawdziwymi oskarżeniami, i zniesławiać ich imion przez instytucje i ludzi, którzy nawet nie rozumieją czasów, w jakich ci ostatni bohaterowie żyli.

                                                    G L O R I A    V I C T I S.

  

Spotkanie autorskie w bibliotece

25.01.2016 r.

 W dniu 18 stycznia br. miałam zaszczyt i wielką przyjemność zaprezentować moją niedawno wydaną, w nakładzie bibliofilskim,  powieść pt.: "Kochankowie Burzy". Spotkanie autorskie miało miejsce w Galerii Format w Miejskiej Bibliotece Publicznej w Bolesławcu. Byłam bardzo wzruszona występem młodzieży z  Gimnazjum nr 2 im."Polaków Zesłanych na Sybir" w Bolesławcu, która w strojach z epoki, zaprezentowała fragmenty z mej książki. Podziwiałam młode talenty. Z przejęciem słuchałam pieśni z Powstania Styczniowego, tak bardzo bliskiej memu sercu i adekwatnej do treści książki, i mającej wkrótce nadejść 153 rocznicy wybuchu zbrojnego w 1863 r.

Pragnę w tym miejscu raz jeszcze serdecznie podziękować organizatorom spotkania. Dyrektor Miejskiej Biblioteki Publicznej, Pani Halinie Majewskiej, wszystkim Paniom, które trudziły się przy organizacji oraz Panu Kazimierzowi Surmie, filmującemu moje spotkanie. Wielkie dzięki. Osobne podziękowania składam moim miłym Gościom, którzy zechcieli poświęcić dla mnie swój czas i tak licznie przybyli do Biblioteki. Paniom - Marii Sobolskiej i Alicji Brusiło, pięknie dziękuję za bardzo wnikliwe i pochlebne opinie o mojej książce.  

Elżbieta G. Erban