KOMU ORDER KOMU?

W związku ze zbliżającymi się obchodami 100-lecia Odzyskania Niepodległości, ja mam kochani moi czytelnicy, poważny dylemat. Otóż nasz umiłowany prezydent RP pan Duda, zasugerował poczciwie narodowi, aby 11 listopada, w święto Niepodległości, dla lepszego uczczenia wielkiej rocznicy, obywatele przyszli gremialnie na pl. Piłsudskiego w Warszawie i o godzinie 12-tej, chóralnie zaśpiewali Mazurka Dąbrowskiego!  Genialny pomysł! Kto nie mieszka w Warszawie może, według pana prezydenta, dołączyć się do chóru w miejscu, w jakim się wtedy znajduje. I tu jest pies pogrzebany, jak mówią Niemcy, nasi odwieczni przyjaciele.

Plac Piłsudskiego.

 Bo niechże w tym dniu i o tej godzinie, obywatel pechowo znajdzie się akurat w wychodku, to co ma zrobić? Wyskoczyć z wychodka z opuszczonymi majtkami, lub spodniami, z kawałkiem papieru toaletowego w ręce, i stanąwszy na baczność odśpiewać hymn? Albo przypuśćmy, że w tym uroczystym momencie obywatel akurat znajduje się na ulicy i przechodzi na pasach. To co ma zrobić? Stanąć i podniósłszy dumnie głowę zanucić: ”Jeszcze Polska nie zginęła”? Ludzie, to może być ostatnia chwila w jego życiu, bo jakiś narwany kierowca samochodu, który ma gdzieś święto, rąbnie go i wtedy już tylko spłakana rodzina zaśpiewa mu: „W mogile ciemnej śpij na wieki!” Wolę nie rozważać więcej takich dywagacji, bo robi się strasznie.

 To pierwszy poważny dylemat, ale jest i drugi, wkraczający w sferę mediumiczną, czy wprost okultystyczną. Albowiem wraz ze zbliżającą się rocznicą 100-lecia Niepodległości pan prezydent RP wpadł na genialny wprost pomysł odznaczenia orderem Orła Białego 25 nieżyjących wielkich Polaków. Trawestując słowa Hamleta: Jak pan prezydent to zrobi; - oto jest pytanie?

 Moje babki, w czasach zbliżonych do rocznicy, wywoływały duchy z zaświatów w czasie seansów spirytystycznych, za pomocą specjalnego stoliczka, mającego na blacie znaki zodiaku, liczby i jakieś tajemnicze symbole. Gasiło się światło, zapalało gromnicę i najodważniejsza osoba. lekko podzwaniając zębami, za pomocą zaklęcia, starała się przywołać wybranego ducha. Czasem bywał to Napoleon, ale on miał wielu wielbicieli i rzadko się pojawiał. Niekiedy stolik się obracał, stukał, lub specjalna strzałka wskazywała litery, które należało odczytać, żeby wiedzieć, co duch ma na myśli. Bywało, że wróżono sobie za pomocą talerzyka, który powinien się obracać, lecz zwykle tego nie robił, chyba że jakiś dowcipniś sam go poruszał, wywołując tym w rodzinie awanturę. Seanse spirytystyczne były w latach 1920 szalenie modne w wielkim świecie elit polskich.

 To ja się zastanawiam, jakim sposobem pan prezydent będzie wywoływał duchy zasłużonych Polaków? Order Orła Białego ustanowił król August II Mocny 1 listopada 1705 roku. Król wybrał fatalną datę, bo to dzień Wszystkich Świętych, ale był to monarcha saski i nie znał pewnie polskich świąt. W każdym razie order ten nie cieszył się zbyt wielkim szacunkiem ówczesnych vipów, gdyż nie zawsze trafiał do osób naprawdę zasłużonych dla ojczyzny. Nosił go między innymi, Iwan Mazepa, hetman kozacki, Grigorij Potiomkin i kolejni kochankowie carowej Katarzyny II, której król Staś nie mógł odmówić takiej drobnostki. Nosili go carowie i Iwan Paszkiewicz, który za stłamszenie Powstania Listopadowego otrzymał tytuł księcia Warszawskiego. Oczywiście byli nim odznaczani także zasłużeni Polacy, zwłaszcza w okresie II Rzeczypospolitej, jak Marszałek Józef Piłsudski.

 Teraz pan prezydent postanowił ozdobić nim 25-ciu zmarłych wielkich Polaków., ludzi różnych profesji. Z wybitnych pisarzy, Order Orła Białego otrzymają Stefan Żeromski i Władysław Reymont. Nie wiem, dlaczego nie dostanie go Bolesław Prus? Może pan prezydent nie lubi „Lalki”? Sposób odznaczania zmarłych owiany jest nimbem tajemniczości. Wcale się temu nie dziwię, bo na przykład pani Maria Skłodowska-Curie była damą, i co najwyżej może na seansie spirytystycznym powiedzieć: „Pan wybaczy, ale ja jestem zmęczona i drzemię.” Lecz wyobrażam sobie, jakie piekło powstanie w zaświatach, kiedy pan prezydent uhonoruje Orderem Daszyńskiego i Dmowskiego! Przecież ci panowie za życia zajadle się nienawidzili i z pewnością skoczą sobie do oczu kłócąc się, który bardziej na Order zasłużył! Jakie to szczęście, że Marszałek Piłsudski był już przed wojną dekorowany. Nasz kochany Ziuk miał bardzo grube obyczaje i po wojskowemu nie liczył się ze słowami. Toteż wyobrażam sobie, jakby się zachował, gdyby go obudzono z wiecznego snu: - ”Spierd..j dziadu z tym medalikiem, bo ci nogi z dupy powyrywam! - ryknąłby na calutki Zamek. - Wam kury szczać prowadzić, a nie mnie odznaczać! Już mnie raz obudzono, bo jakichś nuworyszy wepchnięto mi na Wawel i teraz ciągle  ktoś przeszkadza! Woon!”

Tak by było, na szczęście nikt Marszałka nie obudzi i może spać spokojnie. Na razie…

Jestem bardzo zaintrygowana, jak pan prezydent będzie nieboszczykom wręczał Ordery? Za to polskim stolarzom, szykuje się duża kasa. Rodacy, zachęceni przykładem pana prezydenta, ruszą masowo do stolarni, zamawiając stoliki do seansów spirytystycznych. Może nawet Polacy nabiorą zwyczaju, zamiast zasiadać wieczorem przed telewizorem i oglądać z zapartym tchem losy bohaterów seriali pani Łebkowskiej, „M-jak miłość”, „Korona królów”, dumy pana Kurskiego, czy innych, o których pani Eliza Michalik w programie ”Nie ma żartów” w Superstacji, wyraziła się obrazowo, że to miernota, kicz, czy coś w tym rodzaju! Ale to wolny kraj i każdy ma prawo wyrażać swoją opinię. A zatem zamiast oglądać seriale, Polacy będą gasili światła, zapalali gromnice i zaczną wywoływać duchy!

Super kicz "Korona królów". Szkoda tego tytułu.

 Być może pan prezydent rozważając metody przywoływania duchów, trochę pobłądził, bo kilka razy udało mu się być na tak, ale raczej na nie! Otóż pragnąc odpowiednio godnie uczcić okrągłą rocznicę Odzyskania Niepodległości, zaprosił kolejnych prezydentów Rzeczypospolitej, do wzięcia udziału w pochodzie w dniu 11 listopada br zapewniając, że on również w pochodzie będzie uczestniczył gdyż liczy, że ta wspaniała data połączy wszystkich podzielonych Polaków, w jedną wielką kochającą się rodzinę. Potem jakby zwątpił w swoje siły, bo kiedy członkowie partii PiS, do której oczywiście pan prezydent nie należy, zaczęli przebąkiwać, że w pochodzie nie pójdą, gdyż na manifestację zapowiedziała się w dużej ilości Młodzież Wszechpolska, (ładna nazwa, tylko idea brzydka) oraz ONR wraz z wielbicielami Adolfa Hitlera, - panu prezydentowi zrobiło się łyso i oznajmił półgębkiem, że on także w pochodzie nie pójdzie! 

Bez komentarza.

 Pewnie go jeszcze boli  noga skręcona na nartach, albo kręgosłup nadwyrężony w USA, gdzie musiał stać pochylony, żeby podpisać jakiś dokument. Nikt z kancelarii pana precydenta nie przeprosił uprzednio zaproszonych gości, za to faux pas!

Istnieje taka śliczna piosenka świętej pamięci pana Młynarskiego pod tytułem: „ Co by tu jeszcze spieprzyć, panowie? Co by tu jeszcze?”

 

Bez komentarza.

Tak więc uroczystość na dzień 100-lecia Odzyskania Niepodległości, zapowiada się bardzo ciekawie, gdyż manifestacja pojednania narodu raczej nie wypaliła. PiS z właściwą sobie prawdomównością oświadczył, że to totalna opozycja, lewacy i zdradzieckie mordy, winni są wszystkiemu, nie zdążywszy przygotować państwowych obchodów święta Niepodległości. Ale nie martwmy się, bowiem w tym dniu mają zawitać do Polski radykałowie z całej Europy. Tajemnicą Kancelarii Prezydenckiej jest, czy na tę wielką rocznicę został zaproszony jakiś przyzwoity prezydent, lub ważny polityk zagraniczny? Ale sądząc z ostatnich zapowiedzi o marszu neofaszystów, raczej nikt znaczący nie przyjedzie. 
 

Bez komentarza.

Władze także w marszu nie pójdą, a nawet tłumaczą, że nie mają sposobu, aby temu marszowi się przeciwstawić. Pan prezydent w towarzystwie małżonki i ochroniarzy, będzie miał okazję celebrować uroczystość na pl. Piłsudskiego w Warszawie, intonując o 12-tej godzinie hymn: „Jeszcze Polska nie zginęła”

Rzeczywiście, jeszcze nie zginęła, choć "dobrzy patrioci" robią co mogą, żeby po 100 latach od chwili odzyskania niepodległości, kolejny raz Polska zniknęła z mapy Europy. Na zawsze!

PS. Moi kochani Czytelnicy. Zauważyłam, że od pewnego czasu nie mogę odczytać Waszych komentarzy. Kiedy kliknę w komentarz, napis znika, a komentarze się nie pojawiają. muszę czekać na pomoc informatyka. Przepraszam, że nie odpowiadam na uwagi od Was.

A IMIĘ ICH NIEŚMIERTELNE!

Wielki herb Lwowa ze Srebrnym Krzyżem Virtuti Militari

Francja chlubi się swoim paryskim małym Gavroche'm, tak sugestywnie opisanym przez Wiktora Hugo w jego „Nędznikach”. My, Polacy, mamy większy powód do dumy, bo nasi nieletni bohaterowie nie są wytworem wyobraźni pisarza, lecz dziećmi prawdziwymi z krwi i kości. Minęła właśnie 101 rocznica ofiary z ich życia, która uczyniła je na zawsze nieśmiertelnymi w naszej narodowej historii.

                                             LWOWSKIE ORLĘTA!

Jak to się stało, że nieletnie dzieci, uczniowie szkół lwowskich i ich starsi koledzy studenci, razem z dorosłymi, chwycili za karabin w obronie ukochanego miasta? Najpierw jednak należy poznać choć w skrócie, dzieje samego Lwowa. Miasto założył w 1250 r. książę Halicko-Włodzimierski Daniel, nadając mu imię swego syna Lwa. W 1340 r. po bezpotomnej śmierci księcia Jerzego II Trojdanowicza, Lwów na podstawie umowy spadkowej, znalazł się pod berłem króla Polski Kazimierza Wielkiego. Tak więc oskarżenia, że ta część późniejszej Ukrainy została przez Polaków wzięta siłą, jest kłamstwem! Kazimierz Wielki w 1356 r. lokował Stare Miasto na prawie magdeburskim. W dokumencie lokacyjnym zaznaczył wyraźnie; co wskazuje na jego zdumiewającą tolerancję, że wszyscy mieszkańcy Lwowa, zarówno Polacy, jak i Rusini, Ormianie, Żydzi i Tatarzy, mogą zachować własna religię, prawo i obyczaje! Miasto stało się stolicą archidiecezji lwowskiej, a jednym z pierwszych arcybiskupów w XV w. był Grzegorz z Sanoka, nauczyciel króla Władysława Warneńczyka. Wszyscy mieszkańcy innych narodowości mieli we Lwowie swoje świątynie.

Lwów 

Ulubione miasto polskich królów, którzy budowali tu swoje rezydencje i fundowali wspaniałe świątynie. Ze względu na położenie geograficzne miasta narażonego na ataki Turcji, Tatarów, Kozaków i Rosji, królowie polscy potężnie ufortyfikowali miasto i przez długi czas Lwów uchodził za niezdobytą twierdzę. W XVII w. Lwów liczył 30 tysięcy mieszkańców i był drugim po Gdańsku, co do wielkości i bogactwa miastem Rzeczypospolitej. Z książek Henryka Sienkiewicza „Ogniem i mieczem” i „Potop,”pamiętamy wspaniałe opisy obrony Lwowa podczas najazdu Chmielnickiego w 1648 r., kiedy to artyleria generała Krzysztofa Arciszewskiego zdobywcy Brazylii, obroniła miasto przed zbuntowanymi kozakami. 

Generał Krzysztof Arciszewski, zdobywca Brazylii, obrońca Lwowa.

 Podczas Potopu, Lwów stał się ostoją dla króla Jana Kazimierza, który w 1656 roku, w katedrze lwowskiej, złożył słynne śluby, powierzając Rzeczpospolitą opiece Matki Boskiej. W podzięce za wierność, król zrównał Lwów w prawach z Krakowem i Wilnem, oraz nobilitował mieszczan lwowskich! W tym samym roku papież Aleksander VII nadał miastu tytuł Semper Fidelis za obronę wiary chrześcijańskiej, a Sejm Rzeczypospolitej Obojga Narodów, obdarzył Lwów tytułem Semper Fidelis Poloniae!

J. Matejko Śluby Jana Kazimierza.

W miarę upadku Rzeczypospolitej, upadała także wielkość Lwowa. Miasto zdobył i złupił Karol XII, król Szwedów, a mieszkańcy musieli zapłacić ogromną kontrybucję. W 1772 r. w wyniku rozbioru Rzeczypospolitej, Lwów znalazł się pod zaborem Austrii, jako stolica Królestwa Galicji i Lodomerii. Skąd te dziwne nazwy? Otóż Austriacy nie orientujący się w polskich nazwach, księstwo Halicko-Włodzimierskie, przemianowali po swojemu na Galicję i Lodomerię! W czasie Wiosny Ludów i Rewolucji Krakowskiej w 1846 r. Lwów stał się centrum polskiej działalności politycznej.

Odo Dobrowolski Pomnik A.Mickiewicze we Lwowie.

Austriacy, aby osłabić niepodległościową działalność Polaków dopuścili, by we Lwowie rozwinął się ukraiński ruch narodowy, domagający się wyodrębnienia Galicji Wschodniej, jako autonomii dla Ukraińców. Spowodowało to ostry konflikt polsko-ukraiński. W czasie Powstania Styczniowego, Lwów był powstańczą bazą zaopatrzeniową, wysyłając do walczącego Królestwa broń i amunicję, żywność i odzież. W 1867 r. a więc już po upadku Powstania Styczniowego, Galicja otrzymała autonomię, a rządy w kraju przejęli Polacy. 

Panorama dawnego Lwowa.

 Galicja ze swą stolicą Lwowem, stała się jedynym wówczas obszarem, na którym swobodnie i bujnie kwitło polskie życie kulturalne i polityczne, działały polskie szkoły. Tam powstał słynny cykl rysunków Artura Grottgera „Wojna”, w tamtejszym teatrze występowała Helena Modrzejewska i mieszkało wielu sławnych ludzi. Pisarzy, malarzy, kompozytorów, oraz polska arystokracja. Jakiś czas we Lwowie mieszkał także syn Wolfganga Amadeusza Mozarta! 

 

WAŁY HETMAŃSKIE - przedwojenny Lwów.

Ukraińcy nie wahali się posłużyć aktem terrorystycznym, mordując w 1908 r, hrabiego Andrzeja Potockiego, polskiego namiestnika Galicji. Sprawcą mordu był Ukrainiec Myrosław Siczynski. Przed I-szą wojną światową, Lwów był głównym ośrodkiem działalności niepodległościowej. Tu w 1908 r. utworzony został przez Józefa Piłsudskiego i Kazimierza Sosnkowskiego, Związek Walki Czynnej, a w 1910 r. Związek Strzelecki! W 1916 r. przedstawiciele ukraińskiej reprezentacji w parlamencie Wiedeńskim, opracowali plan utworzenia niepodległego państwa ukraińskiego aż po San! Rządy Austro-Węgier i Niemiec, akceptowały ten plan, zawierając 9 lutego 1918 r. w Brześciu, traktat z Ukraińską Republiką Ludową, Oznaczało to uznanie przez oba te rządy państwa ukraińskiego! Traktat brzeski wywołał wzburzenie i falę protestów polskiej opinii publicznej, gdyż odstępował Ukraińcom ziemie, od wieków zamieszkałe przez Polaków.

 

Gmach Sejmu Krajowego Galicji we Lwowie.

7 X. 1918 r. Rada Regencyjna sprawująca rządy w Warszawie, przed przybyciem z Magdeburga Józefa Piłsudskiego, ogłosiła manifest proklamujący powstanie niepodległego państwa polskiego. Zarząd miasta Lwowa wysłał 11. X. list do Rady Regencyjnej z zapewnieniem, że miasto weźmie czynny udział w budowie niepodległej Rzeczypospolitej. 

 

Ludwik de Laveaux

Na mocy dekretu Rady Regencyjnej i rozkazu Komisji Wojskowej pułk. Władysław Sikorski rozpoczął organizowanie we Lwowie Polskiej Organizacji Wojskowej, czyli POW. Dowództwo Polskich Organizacji Wojskowej objął 11. X. por. Ludwik de Laveaux. Organizacja liczyła około 300 osób, w tym 40 osobowy oddział kobiecy! Podczas posiedzenia Rady Miejskiej Lwowa 20. X. podjęto decyzję o przyłączeniu miasta do Polski. Radni ukraińscy stanowczo się temu sprzeciwili.

Oficerowie Komisji Wojskowej we Lwowie.

Polski wywiad donosił, że przy pomocy władz austriackich obecnych jeszcze w mieście, do Lwowa ściągane są doskonale uzbrojone pułki ukraińskie. Ludwik de Laveaux, próbował połączyć wszystkie polskie siły, lecz naczelne dowództwo uznało, że do ataku Ukraińców nie dojdzie. Najwyższy rangą oficer polski pułk. W. Sikorski, 30. X. wyjechał ze Lwowa do Przemyśla. Delegat Rady Regencyjnej prof. Głąbiński., powołując się na opinię austriackiego namiestnika miasta zapewniał, że do akcji ukraińskiej nie dojdzie. Stan osobowy polskiej organizacji wojskowej wynosił około 700 osób, słabo uzbrojonej i podzielonej, jak to bywa u Polaków, na różne orientacje polityczne. 30. X. komendant de Laveaux podczas odprawy komendantów grup oznajmił, że uprzedzając akcję ukraińską, planuje zbrojnie zająć Lwów w imieniu Rzeczypospolitej. Ogłosił także mobilizację w pobliżu Domu Akademickiego, przyjętą z entuzjazmem przez polską młodzież.

Opera Lwowska, dawny Lwów.

1 listopada 1918 r, nad ranem, żołnierze Ukraińskiej Komendy Centralnej, w liczbie około 1500 żołnierzy i oficerów, opanowali większość gmachów publicznych. Aresztowali austriackiego namiestnika Galicji hr, Huyna, komendanta wojskowego Lwowa, a dyrektora policji lwowskiej dr. Reinlandera internowano. Jego stanowisko zajął Ukrainiec Stepan Baran. W południe, namiestnik Galicji hr. Huyn, oficjalnie przekazał władzę w mieście Ukraińcowi Wołodymirowi Decykewyczowi. Tego samego dnia ogłoszono utworzenie Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej ze stolicą we Lwowie. Kiedy polscy mieszkańcy Lwowa otworzyli oczy, na Ratuszu i innych gmachach powiewały żółto-niebieskie flagi ukraińskie.

Kuchnia polowa w Szkole im.H. Sienkiewicza.

 Polacy zareagowali spontanicznym zrywem, natychmiast tworząc dwa punkty oporu, przy Szkole im., H. Sienkiewicza i przy Domu Akademickim. Pierwszym dowodził kpt. Tatar- Trześniowski z batalionem kadrowym WP, w Domu Akademickim znajdowała się niewielka grupa żołnierzy POW. Obie grupy słabo uzbrojone rozpoczęły walkę. Polskie władze z Naczelnego Komitetu Narodowego wydały odezwę, w której wzywały ludność miasta do zgłaszania się do oddziałów. 

 

kpt Z. Tatar-Trześniowski.

Początkowo Naczelny Komitet nie panował nad błyskawicznie powstającymi ochotniczymi oddziałami, które w zaciętych walkach opanowały szereg kluczowych pozycji. Większość Polaków zdolnych do służby wojskowej, była w wojsku, lub w obozach jenieckich. Tak więc ich miejsce zajęła młodzież lwowska, często nieletnia – stąd nazwa Orlęta. 

 

Oddział  Legii Kobiet, obrończyń Lwowa.

W mieście powołano Naczelną Komisję Wojska Polskiego pod dowództwem Czesława Mączyńskiego. Na wieść o zajęciu Lwowa przez Ukraińców, ze wszystkich stron Polski pośpieszyli do miasta polscy harcerze i harcerki. 3. XI. do Lwowa przybyły trzy sotnie Strzelców Siczowych i ukraińskich ochotników z pobliskich okolic, zwiększając siły ukraińskie do 2500 żołnierzy. Ukraińcy zdobyli Dworzec Główny i rozpoczęli natarcie na całym froncie. Lecz 4. XI. Polacy odbili Dworzec, zajęli Szkołę Kadecką i odparli szturm na Szkołę im. H. Sienkiewicza.

Andrzej Battaglia pierwszy Polak poległy w obronie Lwowa. 

Za pierwszego poległego w obronie Lwowa Polaka, uważa się 23-letniego Andrzeja Battaglia. W walkach do 22. XI. uczestniczyło z bronią w ręku, lub w służbach pomocniczych 6022 osoby, w tym 1374 uczniów szkół podstawowych i średnich oraz studentów. Z tego 2640 nie przekroczyło 25 roku życia. Najmłodszy żołnierz miał 9 lat! 120 poległych było uczniami, a 70 studentami. Zginęło lub zmarło z ran 439 żołnierzy polskich w tym 12 kobiet! Po wojnie najmłodszym kawalerem Orderu Virtuti Militari został 13-letni Antoś Petrykiewicz.

Antoś Petrykiewicz poległ 16 01.1919 r.

W ciężkich walkach miasto przechodziło z rąk do rąk, ale do 22. XI. Lwów został w dużej części opanowany przez Polaków. Wojska ukraińskie cofając się, zaczęły oblężenie miasta, pozbawionego dostaw wody i elektryczności. Oblężenia Lwowa trwało aż do połowy 1919 r. kiedy to nareszcie oczekiwana odsiecz nadeszła z Przemyśla, pod dowództwem ppłk. M. Karaszewicza Tokarzewskiego i wyzwoliła miasto.

Jurek Bitschan, harcerz poległ 21.XI.1918 r.

 Matką Jurka  Bitschana, Aleksandra Zagórska, primo voto Bitschan,  była podpułkownikiem Wojska Polskiego  żołnierzem Legionów i organizatorką Ochotniczej Legii Kobiet, walczących w obronie Lwowa.

Zdobywcy Cytadeli lwowskiej.

W okresie walk o Lwów z regularnymi ukraińskimi oddziałami Strzelców Siczowych, sławą okryła się młodzież polska, znana jako Orlęta Lwowskie. 

Piłsudski dekoruje Lwów srebrnym Krzyżem Virtuti Militari.

W uznaniu bohaterskiej postawy i zasług mieszkańców Lwowa dla Polski, 11 listopada 1920 roku, Naczelnik Józef Piłsudski, pod kolumną Mickiewicza, po raz pierwszy w historii, udekorował miasto Krzyżem Virtuti Militari. Orlęta Lwowskie walczyły potem jeszcze w roku 1920 z bolszewickimi wojskami Budionnego, idącymi na Warszawę.

Józef Konopacki z siostrą w czasie walki o Lwów.

Lwów pierwszy stanął do walki w obronie Rzeczypospolitej, a bohaterska młodzież polska, własną krwią i życiem okryła się nieśmiertelną chwalą. Polegli spoczęli w ukochanym Lwowie na cmentarzu Łyczakowskim, który traktowany jest przez Polaków jako Campo Santo – miejsce święte! 

 

W. Kossak Orlęta Lwowskie - obrona cmentarza.

Cmentarz Orląt Lwowskich..

Z tego cmentarza 2 grudnia 1924 roku, z wielką czcią pobrano szczątki bezimiennego żołnierza polskiego poległego we Lwowie i pochowano je w Warszawie, w Grobie Nieznanego Żołnierza, pod kolumnadą pałacu Saskiego. Grób został oddany 2 listopada 1925 r. Odtąd przed szczątkami bezimiennego lwowskiego żołnierza, schylają głowy monarchowie i prezydenci państw, składając tam wieńce i kwiaty.

Grób Nieznanego Żołnierza  przed II wojną światową.

 Ostatnie Orlę lwowskie – plk. Aleksander Sałacki odszedł na wieczną służbę 5 kwietnia 2008 r, mając 104 lata. W dniu 1 listopada minęła 101 rocznica podjęcia ich walki z wrogiem.

Lwowskie Lwy - Semper Fidelis.

P.S. Ostatnio wiadomości podały, że z Cmentarza Obrońców Lwowa, zabrano posągi lwów, symbolizujących wierność miasta do Rzeczypospolitej. Ze strony polskiej nie ma protestów.

POLAK WĘGIER DWA BRATANKI!

20 października 2018 r.

Marsz demonstrantów w Budapeszcie 26 października  1956 r.

23 października 1956 r. polskie radio podało, że w Budapeszcie odbyła się wielka manifestacja, w której uczestniczyło ponad 300 tysięcy ludzi. Doszło do zamieszek. Potem radio już nie wspomniało, że właśnie tego dnia rozpoczęło się na Węgrzech powstanie, zwane także rewolucją.   

Mieszkańcy Budapesztu łomami rozwalają znienawidzony pomnik Stalina.

23 października 1956 r. na Węgrzech wybuchło powstanie. Powód niezadowolenia Węgrów był podobny to przyczyny rozruchów w Poznaniu. Nieudana próba kolektywizacji, zapaść ekonomiczna i chęć pomszczenia ofiar terroru okresu rządów stalinowskich Mātyāsa Rākociego. Protest robotników z Poznania, był dla Węgrów światełkiem w tunelu i wzorem do naśladowania. Pisarze węgierscy domagali się wolności słowa, chłopi nie chcieli kolektywizacji, studenci narzekali na trudy studiowania i punkty za pochodzenie. Węgierska Partia Komunistyczna, była tak samo podzielona jak u nas, na zwolenników stalinizmu i jej przeciwników. Lecz oczekiwania studentów uniwersytetu technicznego w Budapeszcie sięgały o wiele dalej. Studenci w oświadczeniu z 22 października domagali się wolności obywatelskiej, demokracji parlamentarnej i niepodległości. Tę petycję, studenci zamierzali ogłosić w radiu, lecz im odmówiono. Wobec tego, studenci zaczęli oświadczenie kolportować po zakładach pracy, instytucjach i na wyższych uczelniach.

 

Demonstracja pod pomnikiem generała Józefa Bema. Widać polskie flagi.

23 października, pod pomnikiem polskiego generała Józefa Bema, zebrał się tłum demonstrujących mieszkańców Budapesztu. Społeczeństwo wzięło masowy udział w manifestacji. Odczytano publicznie listę żądań studentów. Setki tysięcy ludzi skierowało się pod parlament i rozgłośnię radiową, by skłonić jej władze do odczytania listy żądań. Lecz z budynku rozgłośni radiowej otworzono do tłumu ogień. Demonstranci, z pomocą broni uzyskanej od żołnierzy, zdobyli rozgłośnię radiową. Jeszcze tego wieczoru 300 tysięcy manifestantów, domagało się pod parlamentem wolności słowa, wolnych wyborów i niezawisłości od ZSRR. Domagano się powołania Imre Nagy,a na szefa nowego rządu.

Imre Nagy

Imre Nagy, węgierski komunista, lecz z radzieckimi korzeniami, był premierem Węgier w latach czterdziestych, ale został odsunięty od władzy przez stalinowców i represjonowany. Manifestanci ponownie powołali go na stanowisko premiera, nie wiedząc o tym, że Nagy był poprzednio agentem NKWD! Ern Ger, I sekretarz Węgierskiej Partii Komunistycznej, w tej sytuacji zdecydował się prosić wojska radzieckie o interwencję militarną. Wśród podpisów zwolenników interwencji, był także podpis Nagy,a! Jeszcze tego samego wieczoru, Węgrzy obalili znienawidzony, ogromny pomnik Stalina i porąbali go na drobne kawałki. Imre Nagy został premierem Węgier.

W powstaniu brały udział także kobiety.

24 października powstanie ogarnia także inne miasta kraju. Zostaje ogłoszony strajk generalny. Powstają zakładowe rady rewolucyjne. Ukazują się niezależne gazety. Ludzi ogarnia euforia, upajają się wolnością. 25 października I Sekretarz Komunistycznej Partii Węgier Ern Ger, zostaje usunięty. Jego miejsce zajmuje Janos Kadar, zwolennik ścisłej współpracy z Kremlem.

Czołgi radzieckie na ulicach Budapesztu.

Do Budapesztu wkracza 6 tysięcy żołnierzy radzieckich i 200 czołgów. Funkcjonariusze z Wydziału Bezpieczeństwa Państwa ( coś w rodzaju naszego UB) strzelają pod parlamentem do zgromadzonych tam ludzi. Jest ponad 100 zabitych!

27 października Nagy przedstawia skład nowego rządu. Armia ma rozkaz nie występować przeciwko powstańcom. Na Węgry przylatują przedstawiciele Kremla: Mikojan, Susłow z ramienia Biura KPZR, oraz generał Sierow z KGB.

Wojska radzieckie na ulicach Budapesztu.

28 października. Na prośbę rządu węgierskiego, Związek Radziecki wstrzymuje interwencję zbrojną i wycofuje wojska z Budapesztu, ale nadal są one w pobliżu. Do tego dnia powstańcy nie zdołali zdobyć żadnego z ważnych urzędów w mieście.

30 października. W wielu miastach węgierskich dochodzi do walk pomiędzy zwolennikami nowych i starych władz. Po obu stronach giną ludzie.

Powstańcy z węgierską flagą, z której wycięto komunistyczne godło.

 31 października. Organ KC KPZR „Prawda” informuje, że rząd radziecki gotów jest do rokowań w sprawie obecności wojsk radzieckich na terenie Węgier. Nagy ogłasza wystąpienie Węgier z Układu Warszawskiego.

Wojska radzieckie z Rumunii i Ukrainy ruszają na Węgry.

30 października. Węgierska delegacja powstańczego rządu, z ministrem obrony na czele, udaje się do kwatery dowództwa wojsk radzieckich, znajdującej się pod Budapesztem na rozmowy. Ale Sierow, generał KGB, każe ich aresztować.

Dodaj napis

1 listopada. Nagy zwraca się w sprawie zbliżających się wojsk radzieckich, do ambasady radzieckiej w Budapeszcie. Ale ambasador Andropow, przyszły I sekretarz KPZR, zapewnia go, że nie ma mowy o żadnej interwencji. Nowy rząd ogłasza neutralność i prosi ONZ o uznanie węgierskiej neutralności.

Młodzi chłopcy - powstańcy. Podobnie jak niegdyś w Warszawie.

 W tym samym czasie Janos Kadar i jego minister spraw zagranicznych, udają się do Moskwy, na rozmowę o utworzeniu drugiego, kontrrewolucyjnego rządu. Uzyskawszy zgodę, Janos Kadar ogłasza utworzenie Węgierskiej Socjalistycznej Partii Robotniczo-Chłopskiej i staje na jej czele, dążąc do obalenia powstańczego rządu Nagy.a.

4 listopada o 4 rano, wojska radzieckie atakują Budapeszt. O godzinie 5-tej, premier Nagy po raz ostatni apeluje przez radio do narodu, informując o natarciu Rosjan na stolicę Węgier. Jego rozpaczliwy apel powtarzają wszystkie rozgłośnie radiowe świata.

 „ Dziś, we wczesnych godzinach rannych, wojska radzieckie rozpoczęły atak na naszą stolicę, chcąc obalić legalny rząd węgierski. Na pomoc! Na pomoc! Na pomoc!” Po trzech godzinach Wolne Radio Kossuth kończy nadawanie.

W mieście panuje głód.

Premier Nagy i jego współpracownicy chronią się w ambasadzie Jugosławii i otrzymują azyl. Wojsko radzieckie i oddziały węgierskiej bezpieki zajmują parlament.

Prymas Węgier wyprowadzany z więzienia przez powstańców

Prymas Węgier, kardynał Jozsef Mindszenty, szuka schronienia w ambasadzie amerykańskiej, skąd wyjdzie dopiero po 15 latach, 28 września 1971 roku, aby udać się do Wiednia, gdzie zostanie aż do śmierci.

Janos Kadar

7 listopada zostaje zaprzysiężony Węgierski Rewolucyjny Rząd Robotniczo-Chłopski, pod przywództwem Janosa Kadara, który wzywa swoich popleczników do wyjścia z ukrycia i chwycenia za broń.

Ulice Budapesztu z walącymi się budynkami.

 Ostatnim punktem oporu w Budapeszcie, jest dzielnica przemysłowa Csepel. Tam krwawe starcia trwają do 10 listopada. Powstanie gaśnie, utopione we krwi. Tysiące uczestników zostaje aresztowanych i deportowanych do ZSRR. 26 tysięcy staje przed sądami i zostaje skazanych na długoletnie więzienie. 1200 osób stracono w egzekucjach.

22 listopada premier Nagy i kilku członków jego rządu, wychodzą z ambasady Jugosławii, uwierzywszy w zapewnienia Kadara, iż mogą udać się za granicę. Ale zostają aresztowani i postawieni przed sądem.

W dwa lata po opisanych wypadkach, 16 czerwca 1958 roku Imre Nagy zostaje stracony i zakopany w nieznanym grobie. Po latach rehabilitowany i w 1989 r. uroczyście pochowany.

Bez komentarza.

Do chwili obecnej nie wiadomo, ilu powstańców poległo. Być może 2700 zabitych i dziesięć razy tyle ranionych. Dane te nie obejmują pochowanych w parkach, ogrodach i miejscach nieznanych. Nie wiadomo, ilu powstańców zginęło na wsiach węgierskich.

Transport krwi dla Węgier z Poznania.

Polacy nie patrzyli bezczynnie na walczące Węgry. Samorzutnie tworzyły się komitety na rzecz ludności węgierskiej, zbierając pieniądze, odzież, pledy i inne rzeczy potrzebne walczącym. Codziennie na lotniska i dworce kolejowe szły tłumy z paczkami dla Węgrów, a 15 samolotów polskich dostarczało na Węgry tony medykamentów i materiałów pierwszej pomocy.

Warszawa, kolejki po prasę i wiadomości z Węgier.

Gazety także te partyjne zamieszczały coraz bardziej dramatyczne artykuły o sytuacji na Węgrzech. Dziennikarze polscy relacjonowali z Budapesztu tragiczne wiadomości podawane na żywo w polskim radiu. Nikt tych wiadomości nie cenzurował i to było najlepszym dowodem, że  w Komitecie Centralnym PZPR też myśleli o tym, jak blisko byliśmy takiej samej tragedii.

Autobus z medykamentami w Budapeszcie.

 Tylu było chętnych do oddania krwi, że trzeba było otworzyć nowe stacje krwiodawstwa. 11.196 osób oddało swoją krew walczącym Węgrom. Pomoc materialna wysyłana była także transportem kolejowym i drogowym. Polacy gotowi byli przyjąć węgierskie sieroty.

 Uboga, niezamożna Polska, spontaniczne zebrała w darze dla narodu węgierskiego 2 miliony ówczesnych dolarów! Była to kwota wyższa, niż pomoc rządu USA dla Węgier! Stany Zjednoczone nie kiwnęły palcem, żeby przyjść z pomocą nieszczęsnym Węgrom. Zadowoliły się mniej lub więcej wojowniczymi przemówieniami i audycjami z rozgłośni „Głosu Ameryki' i „Radia Wolnej Europy”, oraz nie mającymi większego znaczenia, wypowiedziami dyplomatów amerykańskich.