O rocznicach.

8.04.2014 r.

            

            Rok 2014 obfituje w wielkie rocznice. Z tych najbardziej znaczących, w maju mija 70 rocznica bitwy pod Monte Cassino. Nota bene, benedyktyni z klasztoru do dziś mają do nas pretensje o zniszczenie klasztoru! Losy  wspaniałych, bohaterskich żołnierzy polskich, walczących z nadzieją, że torują sobie drogę do ojczyzny, do dnia dzisiejszego nie doczekały się przedstawienia w dobrym filmie batalistycznym. Kochamy się chwalić  naszymi klęskami.

            Za kilka dni minie czwarta rocznica katastrofy smoleńskiej i tragicznej śmierci elity polskiej. Mogłoby się wydawać, że ta tragiczna data powinna bratać Polaków z różnych opcji politycznych. Ale nic z tego! W telewizji pan prezes wspomniał, że ciągle widzi pana premiera w ramionach Putina, wymieniających pocałunki. Wolę się nie zastanawiać nad tym, co pan prezes miał na myśli, mówiąc o tych ramionach i pocałunkach. Nie, przecież chyba nie to? 

            Pan Macierewicz, ze świętym obłędem w oczach, po raz enty bredzi o wybuchu i zamachu. Robi mi się zimno, kiedy na niego patrzę. Ten człowiek cierpi na jakąś obsesję na tle wybuchów. Może ma kłopoty z jelitami, wtedy zalecałabym zażycie Espumisanu. Bardzo skuteczny! Pan prezes naturalnie, również nie omieszka wspomnieć o zamachu, dokonanym przez  durnowatych Ruskich, którzy postanowili sprzątnąć elitę polską właśnie na swoim terytorium, jakby nie mogli pozbyć się ich w innym miejscu i nie mieć z tą sprawą kłopotu!

            Ostatnio Polacy dostali manii robienia sobie świętych. W rezultacie mamy więcej świętych niż ludzi z olejem w głowie, co nie wychodzi nam na dobre. Ale ta mania świętości jakoś nie wpływa dodatnio na wzajemne korelacje, bo nasi politycy żrą się, jak przysłowiowy pies z kotem, co widać i słychać, jak tylko włączymy telewizor.

            Ale wracam do rocznic. W czerwcu minie 100 lat od wybuchu I wojny światowej, hekatomby, która pochłonęła dziesiątki milionów ludzkich istnień. Ale ludzkości niewiele to nauczyło, bo w niecałe 21 lat po zakończeniu wojny, rozpoczęła II wojnę światową, a jej 75  rocznicę również będziemy obchodzić w tym roku.

            1 sierpnia minie tragiczna 75 rocznica Powstania Warszawskiego. Oczywiście, wtedy  ujrzymy i usłyszymy, jak z tej okazji, pan prezes wygłosi płomienne przemówienie, dokopując Szwabom, i tak już z rozpędu Ruskim. Niech mają za swoje!

            Pan premier naturalnie się z nim nie zgodzi, bo bardzo ceni sobie panią kanclerz i nie lubi, jak ktoś obraża jej ziomków. W związku z tym, będziemy mieli kolejne dwie różne wersje oceny II wojny światowej, co niestety coraz częściej zdarza się nie tylko politykom, lecz i filmowcom. O rocznicy odzyskania niepodległości i Solidarności, wolę się publicznie nie wypowiadać, bo CIA podsłuchuje, a mnie nie wypada wyrażać się słowami uważanymi publicznie za obraźliwe.

            Pan Macierewicz wspomniał niedawno z rozgoryczeniem, że w PRL była ruska okupacja! Widocznie w tym strasznym czasie, pan Macierewicz przebywał na księżycu i tam wyrósł sobie jak  smukła topola, wykarmiony piaskiem z księżycowego Mare Imbrium. Na księżycu zdobył  wyższe wykształcenie oraz tę wielką mądrość, jaką dziś nas ubogaca, w swoich wystąpieniach telewizyjnych. My, niestety, byliśmy w tym czasie okupowani.

             Zapewne jestem za mało oblatana w polityce, bo za cholerę nie rozumiem, dlaczego ta biedna okupowana Polska, uznawana  była wówczas przez wszystkie inne państwa świata, łącznie z wzorem demokracji USA! Jedynie rząd londyński nie aprobował istnienia PRL-u, ale z kolei żadne inne państwo nie uznawało istnienia rządu londyńskiego. Ot i przykrość!

           

O zabytkach i innych sprawach w tle.

7..04.2014 r.

            

            Niedawno przeczytałam w regionalnym Ekspresie, że w miejscowości Suszki, pasjonaci odrestaurowali pomnik poświęcony żołnierzom niemieckim, poległym w I wojnie światowej. Bardzo poważam wszelkich pasjonatów, bo kocham historię, i jestem wrogiem niszczenia zabytków, jakiekolwiek one by były. Z oburzeniem patrzyłam na dewastowanie cmentarzy niemieckich, rozbijanie nagrobków itp.  Dopuszczono, żeby niszczały wspaniałe zabytkowe pałace i dwory. Moim zdaniem, takie czyny niegodne  są ludzi kulturalnych.

            Ale na marginesie tej informacji, niech mi ktoś wyjaśni, dlaczego w jednej miejscowości restauruje się pomniki poświęcone poległym  żołnierzom niemieckim, a w innych miastach próbuje się zburzyć pomniki postawione poległym żołnierzom rosyjskim? Czy inna jest cena krwi niemieckiej, a inna rosyjskiej?

            Niech nikt nie wyobraża sobie, że żołnierze niemieccy walczący w I wojnie światowej byli niewinnymi barankami. Zachowywali się z takim samym okrucieństwem, jak – mówiąc gwarą  pana Wiecha -  „blondyni w blaszanych kapeluszach” z II wojny światowej. Niestety, ludzi żyjących w latach 1914-1918, już nie ma. Nie żyją, a młodsze pokolenie niewiele wie o tych czasach, o ile nie interesuje się historią, lub nie ma wspomnień rodzinnych.

            Opowiadali mi rodzice i dziadkowie, jakich zbrodni dopuszczali się Niemcy w I wojnie światowej, której 100-letnią rocznicę będziemy obchodzić w czerwcu tego roku. Miasto Kalisz zostało zbombardowane pociskami armatnimi i dosłownie zamienione w jedną ruinę. Inne miasta polskie podzieliły los Kalisza. Setki tysięcy polskiej ludności cywilnej poniosło śmierć.

            W pewnej uroczej okolicy, wśród przepięknego parku, pełnego rzadkich drzew, stał dom, zbudowany w XVIII wieku przez najsłynniejszych architektów. Dom, ze wspaniałymi dziełami sztuki, których odtworzenie jest niemożliwe.

            W 1917 roku, na ten teren weszły wojska niemieckie. Dowództwo niemieckie doskonale zdawało sobie sprawę, jak cennym zabytkiem jest ten piękny dom i znajdujące się w nim skarby. Ale to był polski dom, na polskiej ziemi, więc dla Niemców nie miał on wartości. Zaznaczam, w pobliżu nie było żadnych obiektów militarnych, ale niemieckiemu dowódcy dom po prostu się nie spodobał. Na jego rozkaz, bateria ciężkich armat rozpoczęła ostrzał. Niszczono dosłownie wszystko, drzewa w parku, oficyny, oranżerię i sam dom. Po pewnym czasie, dom zamienił się w gruzy, drzewa w parku leżały na ziemi powalone wybuchami.

            Niemcy odeszli, wojna się skończyła. Z czasem roślinność pokryła ruiny domu, zacierając miejsce gdzie niegdyś stał. Po latach zniknął ostatni ślad wspaniałej zabytkowej budowli. Przepiękny park zamienił się w dziko rosnące drzewa, chwasty pleniły się na klombach rosarium. W okolicznych miejscowościach, nikt już nie pamiętał, że niegdyś był tu dom, stojący wśród ogromnych starych drzew,  nad jeziorem, z pływającymi po nim łabędziami.

            Wspomnienie po nim zachowało się tylko w pamiętniku jego dawnej właścicielki. Wskrzesiłam ten  dom  w mojej powieści. Znowu istnieje, zachwyca swoim pięknem i tętni życiem, lecz jedynie na kartach książki, która nie została nawet jeszcze wydana, bo brakuje na to pieniędzy.

            Należy dbać o zabytki, lecz może nie wszystkie na tę troskę zasługują.

Mrożek i aktualności.

25.03.2014 r.

          

            Wyznam szczerze, że za Mrożkiem nie przepadam. Dla mnie  był on jak kameleon, za często zmieniał barwy. Raz był czerwony, raz biały a czasami nijaki. Ale wczoraj skusiły mnie zapowiedzi TVP I, zapowiadające nadzwyczajne wydarzenie w Teatrze telewizji. Z sentymentem wspominam dawne przedstawienia, kiedy to przed telewizorami zasiadały miliony widzów i delektowały się wielkimi kreacjami najwybitniejszych aktorów w znakomitych sztukach. Teraz telewizja jest upolityczniona i takich widowisk już nie ma, nie ma również tych wspaniałych aktorów, bo biedacy występują w teatrze u Pana Boga. 

            Zapewne dyrekcji TVP chodziło, aby sztuką Mrożka „Miłość na Krymie” dokopać naszym wschodnim sąsiadom, ale w moim mniemaniu skutek był  przeciwny. W każdym razie, ja to inaczej odebrałam. Oczywiście wszystko było jedynie fikcją literacką, ale sam dramat, bo to był dramat, obudził we mnie współczucie. Rosja to, podobnie jak i my, nieszczęśliwy naród. Tak naprawdę nigdy nie była wolna i demokratyczna. Najpierw car samodzierżca trzymał swoich poddanych za twarz, potem jego śladem poszedł komunizm, robiąc z ich mózgów papkę, a obecnie – no, nie wiem, chyba także daleko im do szczęścia. Podobnie, jak i nam!.....

            2.04.2014 r.

             „ Niech na całym świecie wojna, byle polska wieś spokojna!”

            Z prawdziwym przerażeniem obserwuję nasilające się żądania naszych vipów, o wprowadzenie do Polski obcych wojsk. Pan Sikorski życzy sobie aż dwie brygady pancerne, naturalnie amerykańskie, bo małżonka polskiego pana ministra spraw zagranicznych jest Jankeską, dzieci też są jankeskie, tylko pałac w którym mieszka pan minister, w pięknej okolicy, jest polski i zabytkowy. Z pewnością został kiedyś zabrany siłą jakiejś  rdzennie polskiej ziemiańskiej rodzinie. Ale Amerykanka nie będzie przecież mieszkać w mrówkowcu. Tak więc pan minister życzy sobie dwóch pancernych brygad NATO, tylko nie wspomina, ile ta przyjemność będzie kosztowała polskich podatników, czyli nas wszystkich. Naturalnie pan prezes PiS-u  również pożąda obecności Amerykanów. W tym jednym zgodny jest z panem premierem, bo poza tym nadal  obaj są z sobą na noże.

            Zastanawia mnie jedno, pan premier znany jest z gorącej sympatii do naszych zachodnich sąsiadów, której to sympatii wcale nie podziela pan prezes i wolałby Niemców tutaj nie widzieć. Widocznie jest niedouczony i nie wie, że pierwsze obozy koncentracyjne, nie były pomysłem Niemców. Powstały w zamorskim raju. Nazywały się rezerwaty i były przeznaczone dla prawdziwych właścicieli tego cudownego kraju – Indian amerykańskich, którzy masowo marli w nich z głodu i na nieznane Indianom choroby zakaźne, uprzejmie podrzucane im w kocach przez hojne władze amerykańskie. Ale to dawne dzieje i pan prezes może o tym nie pamiętać.

            Wracam do tematu i zastanawiam się, dlaczego pan premier, tak gorąco adorujący panią kanclerz Merkel, wcale nie bierze z niej przykładu. A to bardzo mądra kobieta! Niby głośno przygania prezydentowi Rosji, ale de facto wcale nie zrywa z nim kontaktu, mając na względzie przede wszystkim interesy handlowe Niemiec. Inaczej czyni pan premier Tusk,  głośno grożąc Rosji wojskami NATO i siłami amerykańskimi które zamierza sprowadzić do Polski. Te wojownicze wypowiedzi pana premiera już kosztują  polskich producentów wieprzowiny pół miliarda złotych! O innych gigantycznych stratach w interesach, rząd dyskretnie milczy, a przecież wiadomo, że mieliśmy w Rosji mnóstwo placówek handlowych, które w obecnym czasie - wojny pana premiera z prezydentem Rosji - są tam źle widziane.

            Wszystkie te koszty będą musieli pokryć obywatele z własnych kieszeni zakładając, że rząd zechce zwrócić straty naszym rolnikom i producentom. Ta histeryczna wojowniczość naszych rządzących, absolutnie nie idąca w parze z interesami państwa, jest po prostu oburzająca. Nikt nie pyta nas, Polaków, czy zgadzamy się pokrywać kolosalne koszty pobytu obcych wojsk w Polsce. Straszy się nas inwazją rosyjską, co jest po prostu śmieszne i nie prawdziwe, bo wedle przysłowia, gdzie Rzym, a gdzie Krym?  Czasy zaborów dawno minęły.

            Dlatego ja osobiście, nie lękam się inwazji krwiożerczych barbarzyńców ze wschodu, z nożami w zębach, dybiących na cnotę Polek. Ja się boję polityki pana premiera, która ściągnie na nas, zwykłych zjadaczy chleba,  ogromne podwyżki cen gazu, energii i produktów żywnościowych. W końcu dostałam w marcu tylko 13 złotych waloryzacji emerytury i nie było mnie stać na  kupienie za te pieniądze,  nawet flaszki dobrego wina, żeby zalać robaka!

            Dziwię się, że pan premier zajmuje się tak energicznie polityką międzynarodową, zamiast poświęcić swój cenny czas sprawom państwa. W gmachu Sejmu koczują już od wielu dni nieszczęśliwi rodzice, równie biednych dzieci niepełnosprawnych, nie mogąc doprosić się  zwiększenia dopłat pielęgnacyjnych. Przed Sejmem stoją zrozpaczeni opiekunowie dorosłych niepełnosprawnymi. Oni również wyglądają pomocy od rządu, ale pan premier zajęty jest wielką polityką i nie zawraca sobie głowy problemami ludzi ubogich.

            W ustroju kapitalistycznym, ubóstwo to grzech śmiertelny! Ci nieszczęśni ludzie dopominają się o pieniądze, lecz władze tłumaczą, iż pieniędzy w kasie rządowej nie ma. Może za jakiś czas.... Nie ma?  A przecież niedawno pan marszałek Senatu przeznaczył aż 3 miliony złotych na pomoc dla Ukrainy.  Więc jak to jest, dla Ukraińców pieniądze są, a dla Polaków  ich brakuje? Ktoś powie, że to inna pula. Ale ja uważam, że pierwsze są potrzeby obywateli naszego kraju. Na pomoc dla innych na razie nas nie stać!