Echa II wojny światowej.

14.09.2014 r.

Od pewnego czasu mam wielkie kłopoty ze wzrokiem, więc mniej piszę na blogu. Ale ostatnio pewne wystąpienie polityczne nieco mnie zaszokowało i postanowiłam wypowiedzieć się w tej sprawie. Konkretnie mam na myśli wystąpienie pana prezydenta RP w Bundestagu. Szczerze powiem, że byłam ogromnie ciekawa przemówienia pana prezydenta, zdając sobie sprawę, że jest to wydarzenie bezprecedensowe. Miałam nieśmiałą nadzieję, że pan Komorowski, polski prezydent i arystokrata, pochodzący z klasy społecznej, ogromnie skrzywdzonej przez oba systemy totalitarne – hitlerowski i komunistyczny, choć aluzyjnie da Niemcom do zrozumienia, że być może wybaczyliśmy ( nie wszyscy) to nie zapomnieliśmy tego ogromu zbrodni popełnionych przez Niemców na narodzie polskim. Ale słowa jakie padły z ust pana prezydenta Polski, kompletnie mnie zbulwersowały! Oto pan Komorowski roztkliwiał się nad losem niemieckiej rodziny, w której domu się urodził i mieszkał, gdzieś koło Opola, bawiąc się jako dziecko zabawkami małego Niemca i współczując biednej rodzinie niemieckiej, która na skutek wojny musiała opuścić swój dom i swoją ziemię. Biedacy!

Uprzejmie nie wspomniał, że to Niemcy rozpoczęli II wojnę światową, atakując naszą ojczyznę, a wszystko, co się potem wydarzyło, było bezsprzecznie ich winą. Dziwne, bo rodzina pana prezydenta także musiała opuścić swój rodowy majątek kresach, żeby szukać nowego domu aż na Śląsku. Wszystko, co powiedział pan prezydent, było wodą na młyn Związku Wypędzonych Eryki Steinbach, która podobno już zrezygnowała z przewodniczenia tej organizacji, lecz ciągle jej patronuje. Niemcy z pewnością byli zadowoleni, że polski prezydent obszedł się z nimi tak elegancko, a nawet moim skromnym zdaniem zbyt ulgowo, zacierając różnice winy po stronie Niemców i jakby stawiając znak równania pomiędzy cierpieniami naszych narodów.

A tak na marginesie słów pana Komorowskiego, ja także jestem bardzo ciekawa, jakie dziecko niemieckie bawiło się moimi zabawkami, w moim błękitnym pokoiku na Cytadeli poznańskiej. Miałam mieć aż cztery pary rodziców chrzestnych, więc każdy przynosił coś pięknego dla nienarodzonego jeszcze, a już oczekiwanego dziecka. Pokój wypieszczony przez Mamę, pełen był ślicznych i drogich zabawek, jakich z pewnością nie miało dziecko niemieckie ze Śląska, a które służyły potem panu prezydentowi.

Kiedy po klęsce wrześniowej Niemcy spędzili żołnierzy i oficerów polskich na dziedziniec Cytadeli, w ich tłumie stał mój Dziadek Michał i wuj Władysław. Obaj patrzyli w okna naszego mieszkania, jakby spodziewali się, że za moment ukaże się w nim uśmiechnięta Mama, trzymając mnie na rękach. Tak się jednak nie stało. Jedwabne różowe zasłony odgarnięte czyjąś ręką, odsłoniły się gwałtownie i w oknie ukazał się niemiecki oficer, nowy komendant Cytadeli. Więc to zapewne jego dzieci bawiły się moimi zabawkami!

Przyznam się, że doznałam przykrego zawodu, wysłuchawszy całego przemówienia pana prezydenta, i obserwując zadowolone, pogodne twarze niemieckich posłów. To wystąpienie pana Komorowskiego, przygotowane przecież było z okazji 75 rocznicy wybuchu II wojny światowej, spowodowanej przez naród niemiecki. Tymczasem przedstawiciele tegoż narodu, siedzieli jak gdyby nigdy nic, słuchając uprzejmie przemowy prezydenta państwa, któremu Niemcy wyrządzili najokropniejsze krzywdy, jakie tylko człowiek może wyrządzić drugiemu człowiekowi i drugiemu narodowi. Tak, jakby pan prezydent mówił o dawnym ataku kosmitów, a o nie sprowokowanym bestialskim najeździe Niemiec hitlerowskich na Polskę!

To by było na tyle, jeżeli chodzi o wystąpienie prezydenta w Bundestagu.

Ponieważ byłam raczej wściekła, postanowiłam obejrzeć sobie jakiś film z ostatniej wojny. Weszłam w komputerze na filmy z internetu i trafił mi się niemiecki film pod tytułem „Upadek”, ukazujący ostatnie dni Adolfa Hitlera, w podziemnym bunkrze. Prawdziwe pandemonium walącej się pod bombami i pociskami Armii Czerwonej III Rzeszy. Słyszałam, że film ten wzbudził wiele sprzeciwów, bo podobno Hitlera pokazano zbyt łagodnie i budził on współczucie. Podobno jakaś posłanka z Gdańska nie wyrażała zgody na wyświetlenie filmu w tym mieście. Z pewnością była to PiS-ka i na filmie się nie poznała! Film ten obejrzałam aż dwa razy i naprawdę zachwyciłam się genialną grą aktora niemieckiego Bruno Granza, kreującego rolę Adolfa Hitlera. To naprawdę wielki aktor i cały wcielił się w graną postać. Film rzeczywiście był na miarę Oskara, znakomicie wyreżyserowany i świetnie grany. Ktoś powie, to niemożliwe, żeby Hitler był tak miłym człowiekiem, to był potwór! No i tu by się pomylił, szczególnie na początku. Bo Adolf Hitler był z urodzenia Austriakiem, a oni są z zasady bardzo uprzejmi, szczególnie dla kobiet. Takim właśnie szarmanckim starszym panem był na filmie Hitler. Z szacunkiem całował rączki pań, obdarzał je kwiatami i pamiętał o ich drobnych przyjemnościach. Kto mi nie wierzy, nich przeczyta sobie książkę pani Jadwigi Beckowej, małżonki polskiego ministra spraw zagranicznych Becka, pod tytułem ”Kiedy byłam Ekscelencją”, o wizycie w Niemczech przed samą II wojną światową. Kanclerz Niemiec był uprzedzająco grzeczny, zasypywał panią Beckową kwiatami, przysłał jej własne auto i lekarza, kiedy poczuła się niezdrowa. Hitler wziął też udział 18 maja 1935 roku w mszy żałobnej w intencji zmarłego marszałka Józefa Piłsudskiego, w kościele św.Jadwigi w Berlinie, zachowując pozory osoby wierzącej.

Na filmie także widzimy starszego pana, mile uśmiechniętego i traktującego swoje sekretarki i maszynistki z dżentelmeńską uprzejmością. A dzieje się to w ostatnich dniach wojny, kiedy do bram Berlina stukały już radzieckie armaty. Nie ma w tym żadnej blagi, bo taki Hitler był dopóki.......Kiedy coś działo się nie po jego myśli, kiedy w źle ocenianej sytuacji upatrzył sobie winnego, o wtedy znikał dobroduszny starszy pan, a pojawiał się potwór, wysyłający tysiące ludzi na pewną śmierć. Podobnie zachowywał się, bredząc o nowej wielkiej Rzeszy, w której miejsce będzie tylko dla ludzi pochodzenia aryjskiego, to znaczy Niemców. Reszta świata będzie niewolnikami... Wrzeszczał i pluł siedzącym przy stole w talerze! To już był szalony potwór.

Jest to zamierzony efekt reżysera i robi znakomite wrażenie. Hitler pod koniec życia nienawidził narodu niemieckiego, oskarżając go niesłusznie, że go zawiódł i powinien ponieść za to karę. Zginąć razem z nim – z Hitlerem! Wstrząsające są obrazy ostatnich godzin w bunkrze, pod Kancelarią Rzeszy, gdzie już nikt nie panuje nad sytuacją. Dominuje tam jedynie nadzieja, że uda się komuś przedrzeć do Amerykanów, bo to na nich właśnie liczyli bonzowie III Rzeszy. Zaczynają się ucieczki, niby szczurów z tonącego okrętu. W bunkrze, w oparach wódki i seksu, oficerowie usiłują zapomnieć o tym, co się dzieje nad ich głowami i w samym bunkrze. Najbliżsi dostojnicy Hitlera zdradzają go, uciekając do jakiegoś bezpiecznego schronienia. Ale takiego miejsca już nie ma na ziemiach Tysiącletniej III Rzeszy. Hitler mści się, każąc rozstrzelać nawet własnego szwagra, generała Waffen-SS Hermanna Fegeleina, męża ciężarnej Gretl, siostry Ewy Braun, swojej żony. Ewa nie wstawiła się za szwagrem, choć podobno była w nim zakochana.

Prawdziwy armagedon zaczyna się po samobójczej śmierci. Fūhrera Generałowie i oficerowie SS strzelają do siebie, nie chcąc dostać się w ręce rosyjskie. Chyba najbardziej wstrząsającą scenę zachował reżyser „Upadku” na sam koniec. Oto pani Magda Goebbels, fanatyczna wielbicielka Adolfa Hitlera, postanawia razem z mężem, byłym ministrem propagandy III Rzeszy, który ośmielił się twierdzić, że Polacy to nie ludzie, tylko bydło – popełnić samobójstwo, odbierając życie sześciorgu swoim dzieciom! Obraz, kiedy ta matka, nie matka, podchodzi do każdego dziecka, podając im środek nasenny, a gdy zapadają w sen, wsuwa im do ust fiolkę z trucizną cyjankiem i sama zaciska im szczęki, żeby fiolkę przegryzły. Potem przykrywa ciała prześcieradłem, nie chcąc patrzeć na ich wykrzywione agonią twarze. To okropna scena i co więcej prawdziwa, bo tak właśnie było. To potwory, wyglądający jak normalni ludzie, dobrzy rodzice. Pani Goebbels pozbawiła życia swoje dzieci, żeby nie dostały się do niewoli radzieckiej. Potem ona i mąż także popełnili samobójstwo zażywając truciznę i strzelając do siebie. Ich ciała, podobnie jak zwłoki Hitlera i Ewy Braun spłonęły oblane benzyną. Gra aktorów jest znakomita. Bruno Granz grający rolę Hitlera, umiał doskonale naśladować jego ruchy, głos, nawet drżenie lewej ręki, spowodowane zamachem w Wilczym Szańcu. W filmie są sceny nigdy w żadnym innym nie pokazywane. Np. nagradzanie małych chłopców z Hitlerjugend i Volksturmu, za zasługi bojowe. Mam zdjęcie z takiej właśnie dekoracji i stwierdziłam ze zdumieniem, że sam Hitler, oraz młodzi chłopcy są łudząco podobni do oryginałów.

Moim skromnym zdaniem, film jest wspaniały i zasługuje, żeby go często pokazywać jako przypomnienie o końcu Tysiącletniej Rzeszy i znaczącą przestrogę! Szkoda, że nasza ukochana telewizja nie wpadła na ten pomysł, karmiąc nas starymi powtórkami kiepskich filmideł.

Na złość... komu?

5.09.2014 r.

Coraz bardziej złowrogie wiadomości dochodzą z Ukrainy, a u nas rządzący jeszcze podsycają psychozę wojenną, strasząc nas przewidywanym atakiem Rosji. W wypadku zagrożenia musimy starać się o pomoc USA i NATO, wprowadzając obce wojska do kraju, przecież wcale nie zasobnego. Bo za darmo u nas siedzieć nie będą.

Nie jestem ani jasnowidzem, ani politykiem z wykształcenia, lecz zwykłym zjadaczem chleba. Ale umiałam przewidzieć, co się będzie działo na Ukrainie. Wystarczy przeczytać na blogu moje dywagacje z 5.12. 2013 r. pt. „ Ryczący św. Mikołaj” oraz wpis do bloga z 27.01.2014 r. pt. „O kurzej pamięci”

W obu uwagach pisałam o zaplanowanym zamachu stanu na Ukrainie, inspirowanym przez zachodnie ośrodki wywiadowcze, nie wyłączając udziału Polaków, o co posądza nas nie bez racji Rosja. Tym razem wierzę ministrowi spraw zagranicznych Rosji Ławrowowi, który oskarża Polskę, że maczała w Majdanowej awanturze paluszki.

Polska zupełnie niepotrzebnie wmieszała się w sprawę Ukrainy, posłusznie wykonując polecenia płynące zza oceanu. Tym samym ściągnęła na siebie zemstę Rosji, za codzienne obrażanie w środkach masowego przekazu prezydenta Putina i ukazywanie tego wielkiego mocarstwa w najgorszym świetle w czasie, gdy jeszcze nikomu się nie śniło o interwencji wojsk rosyjskich na Ukrainie. Od początku Polska przypominała przysłowiową żabę, która podstawia nogę, gdy konia kują! Rząd polski doskonale wiedział, jakie mogą być tego konsekwencje. Nie trzeba było na to długo czekać. Proukraińska polityka władz kosztować nas będzie miliardy złotych, bo zadarliśmy z największym odbiorcą naszych produktów rolnych, owoców i mięsa! Żaden mądry rząd, dbający o interesy swych obywateli, nie zachowałby się w taki głupi sposób.

Przyjrzyjmy się naszym sąsiadom z południa – Czechom. Czy ktoś słyszał żeby rząd czeski mieszał się do zakichanego Majdanu, wymyślał Putinowi, czy samej Rosji i niemal zrywał z nią stosunki, jak czyni to Polska? Oczywiście, że nic takiego by się nie wydarzyło, bo Czesi to mądry naród, bardzo troskliwy o swoje interesy. Nasi sąsiedzi z zachodu także za głośno nie krzyczą, bo pani kanclerz Merkel wie, że polityka, polityką, a dobry biznes powinien się kręcić! Trochę głośno ponarzeka na Rosję, ale po cichu robi z nią znakomite transakcje handlowe. Tak samo postępuje Francja, oraz inne kraje europejskie.

Ale nie Polska! My oczywiście z miejsca z grubej rury i po oczach. Dokopać Ruskim i kropka. Hej, kto Polak... itd. Bo to się podoba Ameryce, którą kochamy namiętnie, choć nie wiadomo za co. Tymczasem - " i cóż my widzim" – jak powiadał niezapomniany pan Wiech?

Widzim, że nasza zredukowana armia jest niewielka i nie jest zdolna bronić kraju, gdyż jest źle uzbrojona i w dodatku zamieniona na zawodową. A żołnierze zawodowi to najemnicy, których każdy może zatrudnić za pieniądze. Poza kilkoma specjalnymi jednostkami, nie mamy właściwie armii gotowej do odparcia ataku nieprzyjaciela. Wobec tego wypadałoby zmienić ton i trochę ochłonąć po tej ukrainskiej chucpie. Tymczasem my robimy coś odwrotnego. Krzyczymy w niebogłosy, że Putin chce nas zjeść, wzywając na pomoc kochaną Amerykę i równie kochane NATO, żeby przybyli i ratowali nas z opresji. Naturalnie prędko przybędą i zainstalują tu swoje wyrzutnie oraz oddziały szybkiego reagowania, bo cały czas właśnie o to chodziło!

Zamiast rozwinąć przemysł zbrojeniowy, o czym zapewniał nas pan prezydent, my wzywany do siebie obce wojska i wydaje nam się naiwnie, że zagrożona poważnie Rosja, będzie się temu przypatrywać z założonymi rękami? Na pewno nie, i to naprawdę już pachnie wojną! Zastanawiam się, czy aby pan premier zaniepokojony rozwojem wypadków, nie dlatego tak skwapliwie przyjął zaproszenie z Unii Europejskiej i znika z kraju w chwili, kiedy powinien być twardo na swoim stanowisku. Przecież to on nawarzył tego piwka, które teraz pijemy. Przy sposobności zabiera z sobą uroczą panią wicepremier, pozostawiając Polskę w sytuacji politycznej naprawdę nie do pozazdroszczenia. Co więcej, zamierza obdarzyć nas nowym premierem w osobie pani marszałek Kopacz, o której większość z nas, pacjentów Służby Zdrowia i obywateli tego kraju, nie ma dobrej opinii. Ponieważ PO powolutku się wali, tym samym otwiera wolną drogę do wyborów panu prezesowi Kaczyńskiemu, który aż podskakiwał z radości, kiedy dowiedział się o europejskiej nominacji pana Tuska. Przy głupocier wyborców, droga do absolutnej władzy PiS-u się otworzy.

Zresztą mniejsza o politykę, bo my, prości ludzie, prawie nie mamy na nią wpływu. Natomiast zbulwersowała mnie wielce niedawna wypowiedź pana ministra rolnictwa, o zaorywaniu upraw z kalafiorami i czymś tam jeszcze. Dziś w sklepie widziałam niewielkie kalafiory w cenie 3,80 zl. A wiadomo, że Rosja nie kupi już od nas ani jednego jabłka, ani marchewki, czy świńskiego ogona – koniec interesów z Polską! Co więc zrobić z ogromną nadwyżką produktów rolnych? Zaorać, żeby nie dopuścić do obniżki cen na rynku? Z powodu lekkomyślnej polityki władz, rolnicy, hodowcy i sadownicy stracą miliardy złotych, których im Unia Europejska z pewnością nie zwróci w całości. Starania się o inne rynki zbytu trwa latami.

W naszym kraju instnieje 1\3 społeczeństwa żyjącego na skraju ubóstwa, lub już w skrajnej nędzy. Ci ludzie przyjęliby najchętniej nie sprzedane jarzyny, czy owoce. Są szkoły, gdzie dzieci nie mają śniadania, bo rodzice są bezrobotni. Są Domy Dziecka, Rodziny Zastępcze, szpitale, Ośrodki Pomocy Społecznej, Domy Starców. Istnieje mnóstwo instytucji, które z otwartymi rękami przyjmą takie dary. Ale jak to u nas, najpierw trzeba pozmieniać przepisy, a taka procedura trwa miesiącami, a potem okaże się, że owoce i warzywa są już nadgniłe, a mięso przeterminowane i zupka się wylała. To nieprawda, że ceny spadają, bo nadal są wysokie, jak na taką klęskę urodzaju. Po prostu jesteśmy źle rządzeni i nie potrafimy zagospodarować tego, co nam szczodrze dała natura. Komu robimy na złość jedząc jabłko? Bo nie Rosji, więc komu?

Na dzień 1 Września.

1. 09. 2014 r.

Była godzina czwarta nad ranem. Cicha, pogodna noc, a niebo pełne gwiazd. Niewielkie, zabytkowe miasto Wieluń spokojnie spało. Ludzie pokładli się na spoczynek z myślą, że nazajutrz czeka ich normalny dzień pracy. Dzieci zasnęły żałując, że już koniec wakacji, a jutro pierwszy dzień nowego roku szkolnego.

Tymczasem gdzieś z głębin nocnych, zbliżał się i narastał pomruk wielu lecących wysoko samolotów. I nagle tę ciszę spokojnej nocy, pełnej zapachu więdnących ziół i monotonnego cykania świerszczy, przerwała potężna eksplozja. Wybuch pierwszej bomby niemieckiej, zrzuconej na uśpione, nie przeczuwające niczego złego polskie miasto. W nieszczęsnym Wieluniu rozpętało się piekło ognia i śmierci.

Na drugim krańcu Rzeczypospolitej, w Gdańsku, na małym cyplu Westerplatte, polskich żołnierzy, czuwających w napięciu na swoich stanowiskach bojowych, ogłuszył znienacka potężny huk dział pancernika „Schleswig-Holstein”, oddającego salwę za salwą w polską placówkę.

Nikt wówczas nie zdawał sobie sprawy, że to już nie tylko agresja na Polskę, lecz że właśnie rozpoczęła się II wojna światowa, która pochłonie miliony istnień ludzkich i zmieni losy całej kuli ziemskiej. Niemcy, rządzone przez partię narodowo-socjalistyczną, stworzoną przez Adolfa Hitlera, bez wypowiedzenia wojny, całą potęgą uderzyły na Polskę, pragnąc ją nie tylko militarnie zwyciężyć, lecz również unicestwić cały naród. Hitler, w ostatnim przemówieniu przed atakiem, rozkazał swoim generałom bez litości mordować jeńców i ludność cywilną. Państwo polskie miało przestać istnieć, a ludność stać się miała niewolnikami Rzeszy Niemieckiej. Minister Propagandy Josef Goebbels stwierdził, że Polacy to nie ludzie, lecz bydło, zwykłe zwierzęta i tak należy ich traktować.

W obliczu wojny i najpotężniejszej armii świata, Polska stała osamotniona, źle uzbrojona, źle rządzona, i z winy naszych sojuszników Francji i Anglii, nie gotowa do podjęcia walki, gdyż premier Wielkiej Brytanii Neville Chamberlain, sprzeciwił się wczesnej mobilizacji w Polsce, obawiając się rozdrażnić Hitlera! Wprawdzie 3 września Anglia i Francja wypowiedziały wojnę Niemcom, ale nie rozpoczęły wcale działań wojennych, pozostawiając nasz kraj samotnie walczący przeciwko niemieckiej nawale.

W ostatnich dniach sierpnia, pomiędzy hitlerowskimi Niemcami, a Związkiem Radzieckim, podpisany został traktat Ribbentrop-Mołotow, o podziale Polski pomiędzy te dwa mocarstwa. W taki sposób, Niemcy zyskały potężnego sojusznika w naszym wschodnim sąsiedzie, ponieważ Polacy nie umieli nawiązać ze Stalinem przyjaznych kontaktów. Polska walczyła bohatersko, odpierając ataki niemieckich pancernych wojsk i zmasowanego bombardowania miast i wsi polskich. Niemieccy lotnicy ostrzeliwali nawet dzieci pasące gęsi. Brakowało nam dobrych samolotów, czołgów i artylerii. Już na samym początku wojny, Niemcy popełniali bestialskie mordy na ludności cywilnej i jeńcach wojennych. Na nieszczęście zabrakło nam także wodza naczelnego, gdyż marszałek Rydz-Śmigły, skądinąd dobry dowódca legionowy, nie nadawał się na swoje stanowisko. Był słaby i niezdecydowany, brakowało mu charyzmy i stanowczości Piłsudskiego.

Pomimo nagłego ataku i braku pomocy, Polska nie kapitulowała. Broniło się Westerplatte, walczyła Warszawa zamieniona w twierdzę, na ziemiach polskich rozgrywały się krwawe bitwy, w których zginęło przeszło 10 tysięcy żołnierzy niemieckich. Dopiero wkroczenie 17 września Armii Czerwonej na wschodnie kresy Rzeczypospolitej i emigracja rządu polskiego do Rumunii, zakończyły działania wojenne i rozpoczęła się koszmarna okupacja niemiecka. Polska może przegrać wojnę, ale pokonać jej nie podobna. Natychmiast po kapitulacji podjęto działania konspiracyjne, mające na celu utworzenie podziemnego państwa i Wojska Polskiego, ZWZ, - Związku Walki Zbrojnej, a następnie AK, Armii Krajowej.

Tak zaczęła się II wojna światowa, trwająca 6 lat. W wojnie udział wzięło 60 krajów, liczących ponad miliard siedemset milionów mieszkańców. Do wojska zmobilizowano około 110 milionów żołnierzy. W czasie działań wojennych poległo i zginęło ponad 80 milionów ludzi. Straty materialne były czterokrotnie większe niż w I wojnie światowej. W II wojnie światowej Polska straciła ponad 6 milionów ludności, to znaczy więcej, niż wynoszą straty procentowe ludności innych państw, a sam kraj został kompletnie zrujnowany i pozbawiony 1/3 ziem polskich na kresach wschodnich, oddanych Stalinowi na mocy traktatu Jałtańskiego.

Obecnie bardzo modne stało się gloryfikowanie Powstania Warszawskiego. Z jednej strony jest to działanie chwalebne, gdyż do tej pory polska młodzież i państwa zachodniej Europy niewiele o powstaniu wiedziały, myląc je z powstaniem w Getcie Warszawskim. Jednakże z drugie strony, takie bezkrytyczne podejście do tej straszliwej hekatomby, jaką stało się powstanie, jest niebezpieczne, ponieważ młodzi ludzie wyobrażają sobie, że była to wojenna przygoda, a nie tragedia milionowego miasta, zakończona potworną masakrą ludności cywilnej i zagładą stolicy. Wielu wspaniałych polskich patriotów od początku przeciwnych było powstaniu, np. generał Władysław Anders, którego nie można posądzić o to, że nie znał się na strategii wojskowej. Z jego pamiętników jasno wynika, że osobiście błagał prezydenta RP na emigracji pana Raczkiewicza, o nie wydawanie rozkazu do powstania. Lecz prezydent naciskany przez premiera Wielkiej Brytanii, rozkazu nie cofnął. Powstanie wybuchło!

Czytam obecnie książkę dokumentalną szwedzkiego historyka Niclasa Sennertega pt. „Kat Warszawy” o brigadeführer SS (generał major) Heinzie Reinefarthcie, szanowanym burmistrzu miasteczka Westerland na wyspie Sylt. Książka nadzwyczaj ciekawa, nakreślająca działania wojsk niemieckich w czasie powstania warszawskiego.

Okazuje się, że nie tylko towarzysz Stalin cieszył się, że Polacy sami na siebie wydali wyrok śmierci. Z równą z radością przyjął wiadomość o tym wydarzeniu Reichsführer SS Heinrich Himmler. Tak oto mówił: - „ Kiedy powiadomiono mnie o wybuchu powstania w Warszawie, natychmiast udałem się do Führera {…} powiedziałem mu: Mein Führer, to niewłaściwy moment, chociaż z historycznego punktu widzenia to, co robią Polacy, należy uznać za dar niebios! Załatwimy się z nimi w pięć, sześć tygodni. Warszawa – stolica, najważniejsze miasto w państwie, siedziba inteligencji tego liczącego szesnaście - siedemnaście milionów ludności kraju, (?) zniknie z powierzchni ziemi. {..} Potem, patrząc na to z perspektywy historycznej – kwestia polska nie będzie już stanowić problemu dla naszych dzieci i wszystkich tych, którzy przyjdą po nas. No i dla nas też.”

Obawiam się, że tym razem Himmler miał rację. Inteligencja polska została wybita, a resztki, którym udało się przeżyć, nie miały już żadnego wpływu na bieg wydarzeń historycznych. Lepiej, jeżeli historycy zaczną przestrzegać społeczeństwo przed nieprzemyślanymi poczynaniami, bo historia lubi się powtarzać.

Po wojnie Wielka Brytania i Amerykanie, stanowczo odmówili Polsce wydania kata Warszawy Reinefartha. Był im potrzebny, jak wielu innych SS-manów, których zatrudnili w wojsku, NATO, dyplomacji i instytutach naukowych, a nawet w rządzie Niemieckiej Republiki Federalnej. Naszych obecnych sojuszników nie obchodziły bestialskie morderstwa dokonywane przez Niemców na ludności polskiej. Polacy nie byli im potrzebni.