13 grudnia 1981 r.

Miałam paskudnego pecha. Właśnie 13 grudnia leżałam w łóżku, powalona szczególnie silnym i okropnie bolesnym atakiem rwy kulszowej, czyli lumbago. Byłam dosłownie sparaliżowana i nie mogłam się samodzielnie poruszać, korzystając z pomocy Ojca, któremu zwaliło się na głowę całe gospodarstwo, wraz ze mną. To była chyba niedziela, bo długo spałam, po przecierpianej nocy. Ojciec w drugim pokoju włączył telewizor, gdyż zamierzał wysłuchać wiadomości. Po chwili wszedł do mojej sypialni z bardzo poważnym wyrazem twarzy.

- Wiesz, dziecko, - powiedział siadając ciężko na fotelu. - dzieje się coś złego. Właśnie generał Jaruzelski ogłosił stan wojenny!

Zgłupiałam, bo nie miałam pojęcia o co chodzi.

- Jak to, - wyjąkałam przerażona - mamy wojnę?

- Nie wojnę, lecz stan wojenny. To nie to samo. Chodzi o ograniczenie swobód obywatelskich, zebrań, manifestacji i tak dalej. Większość urzędów i zakładów pracy, a także szpitale, są już zmilitaryzowane pod kontrolą wojska, . Solidarność zawieszona.

Ojciec przez dłuższy czas tłumaczył mi, co nas czeka i co wolno, a czego nie wolno. Wychodziło na to, że niczego nam nie wolno! Byłam bardzo chora, ale wiadomości były tak niepokojące, że przy pomocy Ojca zwlokłam się z łóżka i pokuśtykałam do drugiego pokoju, gdzie był telewizor. Do końca życia nie zapomnę twarzy generała i otaczającej go scenografii polowego studia. Prezenterzy telewizyjni ubrani w mundury, wyglądali przygnębiająco i ponuro. Pamiętam, że miał być tego dnia jakiś przyjemny film, ale de facto programu nie było, jedynie co jakiś czas emitowano ogłoszenie o stanie wojennym. Dopiero wieczorem nadano polski film wojenny: „Czerwona jarzębina” i koniec programu!

 Byliśmy przerażeni. Ja należałam do Solidarności i Ojciec obawiał się, żeby nie stało mi się coś złego. Na szczęście byłam zbyt małą płotką, aby władze mną się zajmowały. Przez pierwsze dni telefony nie działały. Poczta i telekomunikacja były pod nadzorem wojska. Potem można było zatelefonować, lecz zdawaliśmy sobie sprawę, że aparat jest na podsłuchu, bo często samoczynnie się wyłączał. Stan mego zdrowia bardzo się pogorszył i wezwany lekarz wystawił mi skierowanie do szpitala. 

Nie mogłam się sama ubrać, nie mówiąc już o chodzeniu. Żeby dostać karetkę pogotowia, która odwiozłaby mnie do szpitala, Ojciec musiał dzwonić do Komitetu PZPR i prosić o zezwolenie na sanitarkę, bo wszystkie środki transportu, także sanitarnego, były już zmilitaryzowane.

Karetka przyjechała po zmroku. Przy pomocy Ojca ubrałam się i spakowałam. Czułam się okropnie, nie tylko fizycznie, ale i psychicznie, bo wydawało mi się, że zanim wrócę do domu, wybuchnie wojna i więcej Ojca nie zobaczę. Żegnałam się z Nim, kryjąc łzy rozpaczy i przeklinając moją chorobę. Dwaj sanitariusze znieśli mnie po schodach i wsadzili do sanitarki. Ruszyliśmy przez zasypane śniegiem i ścięte mrozem ulice. Tego roku zima była prawdziwie ostra. Co jakiś czas mijaliśmy na rogach ulic palące się koksowniki, przy których ogrzewali się żołnierze uzbrojeni, jak na froncie. Ten widok nie przyniósł mi pociechy i już całkowicie załamana znalazłam się pod szpitalem. Wniesiono mnie do poczekalni, gdzie musiałam niemal godzinę czekać na lekarza. Zdziwiła mnie cisza panująca w szpitalu. Nie słychać było głosów personelu i chorych, korytarze były puste. 

 Doktor był znajomy, bo leczył mnie na nerwicę. Przeczytawszy skierowanie, potrząsnął głową.

- Nie mogę pani przyjąć. - powiedział ściszonym głosem. - Jesteśmy zmilitaryzowani i jeszcze dziś wypisałem do domu wszystkich lżej chorych. Zostali tylko ci w najcięższym stanie. Przepiszę pani zastrzyki, dobre tabletki, dam zlecenie na zabiegi iniekcyjne w domu, ale do szpitala nie przyjmę. - pochylił mi się do ucha i szepnął: - Niech pani wraca do domu, bo każdej chwili może dojść do wybuchu zbrojnego, a wtedy musimy mieć miejsca dla rannych! 

 Z jednej strony byłam wstrząśnięta wiadomościami, ale z drugiej strony miałam ochotę doktora uściskać. Wracałam do domu! Sanitariusze wnieśli mnie do karetki i ruszyliśmy pełnym gazem przez ponure miasto . Ojciec nie wierzył własnym oczom, kiedy zadzwoniłam do drzwi. Widziałam, że o mało nie płakał z radości. Ja także nie posiadałam się ze szczęścia, że nie muszę w tym niebezpiecznym czasie przebywać w szpitalu, z dala od domu.

Służba zdrowia pracowała normalnie, codziennie przychodziła pielęgniarka i dawała mi zastrzyki. Siostrzyczka była dopiero po szkole i pierwszego dnia wpakowała mi igłę niemal prosto w nerw kulszowy. Myślałam, że skonam! Jestem wytrzymała na ból, ale wtedy o mało głośno nie zawyłam. Pielęgniarka była taka zmieszana, że zrobiło mi się jej żal i udałam, że wszystko jest OK. Z radia Wolna Europa, płynęły coraz bardziej wstrząsające wiadomości. Już w lecie wiedzieliśmy, że przy granicy polsko-niemieckiej i czeskiej, zbierają się wojska Układu Warszawskiego. Każdej chwili spodziewaliśmy się, że zacznie się coś dziać. Rosjan nie trzeba było wzywać, siedzieli w Legnicy!

Z Wolnej Europy dowiedzieliśmy się o aresztowaniach przywódców Solidarności, z Lechem Wałęsą na czele. Wtedy byliśmy przekonani, że był to zamach na swobody obywatelskie i przeklinaliśmy WRON-ę, (o ile dobrze pamiętam: Wojskową Radę Ocalenia Narodowego) a także potępialiśmy tych, którzy opowiadali się za wprowadzeniem stanu wojennego. 

Święta Bożego Narodzenia były tego roku bardzo ubogie, bo w sklepach brakowało nawet podstawowych towarów. Ludzie byli ogromnie przygnębieni. Prezydent USA Reagan,uważał za właściwe zastosowanie wobec Polski sankcji, które  oczywiście uderzyły w prostych obywateli. Między innymi w właścicieli ferm kurzych!  Rząd miał się dobrze.

 Od tego czasu minęło 37 lat. Wygasły emocje, a ówcześni przywódcy nowego, demokratycznego związku zawodowego, który miał nam przynieść same korzyści, okazali się zupełnie inni, niż wtedy przypuszczaliśmy, nazywając ich bohaterami i męczennikami za ideę. Niestety, nie wszyscy byli bohaterami, a wielu z nich okazało się zwykłymi karierowiczami, sięgającymi po władzę. Z perspektywy przeszło trzech dekad, zastanawiałam się często, czy generał Jaruzelski słusznie wprowadził stan wojenny? Wtedy, jako członkini Solidarności uważałam, że nie. Ale obecnie, obserwując zmiany jakie zaszły w polityce i w politykach, wywodzących się przecież właśnie z Solidarności, zmieniłam zdanie.

Bo nie czarujmy się! Pod koniec października i na początku grudnia 1983 roku, w kraju zapanowała nieomal anarchia, i ani rząd, ani same NSZZ Solidarność, nie były już w stanie tego opanować. Niemal każdy zakład pracy uważał za punkt honoru, żeby zastrajkować. To wtedy na wszystkich płotach i słupach wisiały biało-czerwone chorągwie i tak nam one wówczas spowszedniały, że dziś już mało kto wywiesza chorągwie w święto narodowe. W sklepach zabrakło nawet przysłowiowego octu i za każdym towarem stały gigantyczne kolejki.

Nie było towaru? 

A skąd miał znaleźć się w sklepach, kiedy zakłady strajkowały? Rolnicy należący do Rolniczej Solidarności, także przestali zasilać rynek w produkty. Mało było mleka, przetworów mlecznych, masła i jaj. O mięsie nawet nie wspominam, gdyż był to artykuł deficytowy. Braki w zaopatrzeniu, spowodowały nagły wzrost spekulacji. Sama widziałam ludzi, jeszcze przed wprowadzeniem kartek, kupujących po kilka worków mąki, kilogramy cukru, dziesiątki konserw i innych towarów spożywczych. Na własny użytek? Nie, na sprzedaż po paskarskich cenach!

Nie było czym handlować, bo zakłady produkcyjne stały. Nie było sprzedaży, więc nie rósł dochód narodowy i groziła nam kompletna zapaść. Sytuacja polityczna była napięta do maksimum. Sojusznicy patrzyli na nas zezem, obawiając się, że Polacy znowu staną się przyczyną wybuchu trzeciej wojny światowej. A w takim przypadku, Ameryka nie obrzuciłaby nas pomarańczami, ale uraczyła bombą atomową, znając nasze tajemnice wojskowe, sprzedane USA przez pewnego zapobiegliwego oficera LWP, którego teraz kreuje się na bohatera narodowego. Mam na myśli osławionego Kuklińskiego, którego władze PiS-u wyniosły do rangi generała. Dziś w Krakowie stawiają mu pomniki!!!

 Nie zdawaliśmy sobie wtedy sprawy z rozpaczliwej sytuacji, ale dziś uważam, że powinniśmy wówczas modlić się za tych, którzy opanowali ten straszliwy chaos. Ktoś powie mi, o ofiarach stanu wojennego. Zabijano ludzi! To prawda, było to częścią tragedii narodowej, a także być może, nie zrozumienia intencji tych, którzy próbowali nie dopuścić do wybuchu zbrojnego, zakończonego straszliwą masakrą milionów Polaków. Nasza historia zawsze zroszona jest krwią niewinnych ludzi, lecz dziś możemy być dumni z faktu, iż udało się nam bezkrwawo zakończyć dramatyczny konflikt i nie dopuścić do wybuchu bratobójczej wojny domowej, lub nowego kataklizmu dziejowego. W tym wypadku, słowa uznania należą się także i tym, którzy władzę niemal bezkrwawo oddali.

A propos ofiar. Od listopada po dzień dzisiejszy zamarzło z zimna na ulicach polskich miast ponad 80 osób bezdomnych. Cokolwiek powie się o  PRL-u, tam nie było bezdomnych i nikt z zimna i z głodu nie umierał. To także jest prawdą o tamtych czasach.

I JESZCZE ŚMIESZNIEJ MOŻE BYĆ!

Naprawdę, mam już po same uszy tych idiotycznych reklam telewizyjnych, ze świątecznymi choinkami i kretyńskimi facetami w czerwonych kubraczkach, brodą z waty i czapce z barankiem. Słuchając muzyczki amerykańskich piosenek zapominamy, że mamy własne przepiękne kolędy, które można podłożyć pod te głupawe reklamy. Wszystko wzięliśmy hurtem od Amerykanów, dla których istnieje tylko zewnętrzna forma świąt Bożego Narodzenia, bez wnikania w ich prawdziwy sens i treść. Pod tym względem jestem konserwatystką i chcę mieć święta od 24 grudnia, a nie powiedzmy, od 10 listopada!

Nie wiem dlaczego, lecz za zwyczaj prezenterzy mówiący o zmarłym dostojniku, zawsze gadają jakieś głupstwa. Pamiętam, że kiedy umarł Bierut, spiker sławiący w radiu jego zasługi zaręczał, iż fedrujący tego dnia górnicy, widzieli ducha zgasłego wodza narodu, jak dodawał im sił do pracy! 

Tylko patrzeć, a mógłby być wyniesiony na ołtarze, razem z Matką Boską Marksistowską! Amen.

Z okazji pogrzebu Busha, prezydenta USA, usłyszałam w TVN-ie opowiastkę o tym, jak to Amerykanie do złudzenia przypominają starożytnych Rzymian, a nawet sami siebie uważają za kontynuatorów rzymskich tradycji. Mówiąca o tym prezenterka tak się zapędziła, że wpatrując się w obraz Amerykanów żegnających zmarłego, zawołała z emfazą:

- O, gdyby nie te współczesne ubiory, można by ich wszystkich wziąć za rzymskich senatorów, z patrycjuszowskich rodów!

Amerykanie rzeczywiście pod pewnym względem przypominają starożytnych Rzymian. Oni także powiększali swoje imperium, zdobywając ogniem i mieczem ziemie należące do innych ludów. Z tym, że Rzymianie nie zamykali mieszkańców zdobytych ziem do rezerwatów! Poza tym w Stanach Zjednoczonych, podobnie jak w starożytnym Rzymie, większość głów państwa nie umierała własną śmiercią, lecz ginęła na skutek zamachu.

Amerykanie lubią chwalić się patrycjuszowskim pochodzeniem swoich elit, co jest nie tylko śmieszne ale i dowodzące, że nie rozumieją, co to słowo oznacza. Była kolonia angielska bardzo zazdrości dawnym panom ich arystokratycznych korzeni, i na siłę próbuje stworzyć podobne elity u siebie. Niestety, brakuje im drobiazgu – paru tysięcy lat angielskiej kultury, oraz starożytnych herbów rodowych, których nie zastąpią miliony dolarów, zarobionych przez dziadzia kongresmena, handlującego wódką w czasie prohibicji!

Miałam ochotę na oglądnięcie filmu w porze obiadowej. Przeniosłam więc sobie posiłek na stolik naprzeciw telewizora i spożywałam z apetytem zupę, śledząc akcję filmu. Za długo się tym nie cieszyłam, bo na ekranie telewizora ukazała się śliczna dziewczyna i fikając koziołki, z uśmiechem oznajmiła, że teraz jest świeża i swobodna, gdyż opaski nie przeciekają. Na dowód tego pokapano opaskę higieniczną jakimś ciemnym płynem. Przełknęłam ślinę i prędko opuściłam uniesioną już łyżkę z zupą. Po chwili ktoś zaczął reklamować samochody, więc odetchnęłam i ponownie zaczęłam się pożywiać. Ale dosyć krótko, bo na ekranie telewizora jakaś miła starsza pani zwierzyła się mi, jak było jej ciężko, kiedy cierpiała na nietrzymanie moczu, za to teraz ma lek i już może żyć normalnie. Następny obraz przedstawiał młodą panią, która na odmianę reklamowała majtki dla tych osób, którym jednak lek nie pomógł i nadal mocz popuszczają! 

Oj, niedobrze mi! Zupę wylałam, straciłam apetyt na drugie danie i przysięgłam sobie uroczyście, nigdy więcej nie jeść, oglądając program telewizyjny. Doszłam do wniosku, że tego rodzaju reklamy powinno się publikować jedynie w aptekach!

Przełączyłam program na kanał polityczny, w nadziei, że mają tam inną reklamę. Faktycznie, reklamy były o innej tematyce, a kiedy się skończyły, ujrzałam na ekranie męską i stanowczą twarz ministra Ziobro. Omawiał jakąś sprawę kryminalną, z której wynikało, że przestępcy słusznie pobili człowieka, który próbował zapobiec ogromnej aferze finansowej. Początkowo myślałam, że się przesłyszałam, ale pan minister z mocą podkreślił swoje słowa.

W tym momencie wszyscy szefowie gangów w Polsce, z radością zatarli dłonie.

- Panowie, od dziś mamy prawo lać w mordę każdego popaprańca, które spróbuje przeszkodzić nam w złodziejstwie. Sam pan minister nas pochwalił!

Ponieważ wydawało mi się, że coś pokręciłam, przełączyłam na jakiś film amerykański – bowiem innych w telewizorze prawie nie ma! Trafiłam na obraz, kiedy policjant, bohater pozytywny, brał łomot od bohatera negatywnego, jakiegoś mięśniaka. Po chwili bohater pozytywny leżał znokautowany na ziemi. Według mojej oceny, powinien był być natychmiast przewieziony w stanie ciężkim karetką na sygnale, i wyjść ze szpitala po półrocznej kuracji. Ale znowu się pomyliłam, bo facet wstał z podłogi i tak dołożył temu negatywowi, że biedak powiększył grono aniołków.

Wyłączyłam telewizor, syta wrażeń i szczęśliwa, że nie mamy jakiegoś narodowego święta. O, wtedy pan prezes Kurski uraczyłby nas nieśmiertelnym „Znachorem”, albo mutatis mutandis,¹ „Trędowatą”, lub kiczem nad kiczami,”Bitwą Warszawską” na święto wojska. W zależności od humoru pana Kurskiego, mogliby być jeszcze :„Trzej muszkieterowie.”

Na miejscu pana prezesa Kaczyńskiego, wylałabym na zbitą twarz pana prezesa Kurskiego, za zawalenie programu w święto 100-lecia Niepodległości. W każdej z publicznych telewizji,  w to wielkie święto, program  był tak nędzny, zapchany filmidłami z USA, że szkoda było psuć sobie oczu. Kto jest już znudzony serialami pani Łebkowskiej „M - jak miłość” i „Korona królów”, największą szmirą wszech czasów, której nie należy pokazywać młodzieży, powinien czekać z niecierpliwością na nowy kicz, przepraszam, chciałam powiedzieć „nowy hit” p.t. „Pilsudski” z panem Szycem w roli głównej! Głupiej już być nie może. Po pierwsze, nie lubię tego aktora, który moim zdaniem niezasłużenie nosi nazwę amanta. Po drugie, pan Szyc tak się nadaje do roli Marszałka, jak ja na Mao Tse Tunga!

Borys Szyc w roli Piłsudskiego!

 Jedynym aktorem, który jak nikt potrafił wcielić się w postać Piłsudskiego, był mój ulubiony aktor pan Janusz Zakrzeński. Zginał biedak, jak tylu innych wspaniałych ludzi, w katastrofie smoleńskiej.

Znudzona i zniesmaczona ponownie wróciłam w telewizorze na kanał polityczny. Ujrzałam tam prezesa Kaczyńskiego, uwielbianego przez Polaków mówcę, który z właściwą sobie prawdomównością, uświadomił narodowi, że obrazy Konstytucji dopuszczali się członkowie opozycji, w sposób obrzydliwy i niedopuszczalny, obnosząc się na koszulkach i czymś tam jeszcze, z napisem Konstytucja! Nawet stojąc przy trumnie wielkiego przyjaciela Polaków!

Pan prezes z oburzeniem zawiesił głos, po czym stwierdził, że jest dobrze, coraz lepiej, a będzie jeszcze gorzej! Liczne, zebrane na sali grono słuchaczy, obdarzyło mówcę gromkimi oklaskami. Okrzyków: - Wodzu, prowadź! - nie było.

W jakiejś książce dokumentalnej przeczytałam kiedyś, że pewna wielka angielska dama, żona ministra czy kogoś takiego, nie lubiła seksu. Spytano ją, co robi w chwili, gdy szanowny małżonek spełnia na niej obowiązek małżeński? Dama odpowiedziała z powagą: 

 - Kładę się na wznak, zamykam oczy i myślę o Anglii!

Zapewne tak też czynią nasi wielcy politycy.

Nie wypada mi domyślać się, co z tego wychodzi. Tyle, że jeszcze śmieszniej być może!

1Mutatis mutandis – dokonawszy niezbędnych zmian.

KOŃ BY SIĘ UŚMIAŁ!

Widok centrum Katowic.

Mam tak dużo tematów do pisania, że wcale nie wiem od czego zacząć. Może jednak od najbardziej aktualnych wydarzeń. Pamiętam, że gdy niegdyś wracałam z Zakopanego i spałam w pociągu jak niewinne dziecię, zawsze budziło mnie paskudne uczucie duszności. Z doświadczenia już wiedziałam, że jesteśmy na Śląsku!

Obecnie w Katowicach mamy COP24 czyli Szczyt Klimatyczny ONZ!

Szczyt dotyczący klimatu na naszym globie, odbywa się w jednym z najbardziej dotkniętych smogiem miast Polski, która także przoduje w rankingach na smolucha powietrza. Na szczęście Szczytu nie „zaszczyciły” głowy najważniejszych państw, więc nie będziemy musieli opłacać im kuracji, po przebytym zapaleniu oskrzeli, czy płuc. Gorzej z innymi gośćmi uczestniczącymi w Szczycie, bo już uskarżają się na złe samopoczucie. Najbardziej chyba pan prezydent Botswany, który na własnej skórze przekonał się, jak wyszkoleni są kierowcy Vipów. Podejrzewam rzecz straszną. Być może panu prezydentowi tak się spodobały okopcone kominy i domy miasta, także czarne, że postanowił przybyć do naszego kraju w charakterze imigranta. Podzielił się tą myślą z kierowcą samochodu, co tak przeraziło tego biedaka, że stracił panowanie nad wozem i dachował. Pan prezydent Botswany rozmyślił się jednak. Nie przyjedzie, ale wyjedzie i to z pośpiechem.

 Władze miasta, doskonale wiedząc w jakim klimacie żyjemy, powinny uczciwie obdarzyć wszystkich uczestników COP24 maskami tlenowymi. Zostałyby przyjęte z wdzięcznością! Ale udaliśmy, że Katowice, centrum górnictwa węglowego, to po prostu ogród botaniczny, zielony i pachnący kwiatkami. A komu się tam nie spodoba, może śmiało wyjechać! Najzabawniejsze było wystąpienie naszego jedynego, ukochanego przez naród pana prezydenta, który oświadczył, że jak wszystkie „mocarstwa”, popieramy walkę o czysty klimat na ziemi, ale Polska jest państwem o dużych złożach węgla i musimy go wykorzystać, nie psując tym atmosfery!!!

O matko! Powiedzcie mi, dobrzy ludzie, jak można nie psuć atmosfery, jednocześnie emitując z milionów kominów dym spalanego węgla i innych świństw? To zakrawa na cud, o jaki pewnie modli się ojciec Rydzyk z zresztą dobranego towarzystwa. Ponadto pan prezydent zatroskany o losy górników, przy okazji ich święta zapewnił, że dopóki on jest prezydentem, nie pozwoli komukolwiek zamordować polskiego górnictwa! Nie wiadomo, kogo pan prezydent posądza o tak niecny zamysł, ale dokoła powiało grozą.

W rewanżu, za wspieranie przez rząd opcji węglowej, uczestnicy Szczytu obdarzyli Polskę antynagrodą i dali nam „Skamielinę Dnia”! To chyba będzie jedyna rzecz, jaką dostaniemy w zamian za żywienie i utrzymanie 30 tysięcy gości z zagranicy, bo skutek tego Szczytu będzie raczej żaden. Czyli „dymią kominy” i tak dalej. Rząd wspierając górnictwo węglowe postanowił pozbyć się wiatraków powietrznych, po prostu je likwidując. Po cholerę mają się niepotrzebnie kręcić, szkodząc ludziom oraz zwierzętom! Znana z elokwencji i głębokiej wiedzy, minister edukacji pani Anna Zalewska, podobno wyraziła się, że zna przypadek, kiedy z winy wiatraków krowa zdechła na zawał!

Jadąc przez Niemcy, zawsze widziałam tysiące wiatraków obracających się wolno na horyzoncie. Ale my, Polacy, nie musimy bliźniaczo naśladować Niemców. Mamy swój rozum i dbamy o zdrowia ludzi i domowego bydełka. Precz z wiatrakami z Polski! Będziemy nadal korzystać z obfitości naszych rodzimych złóż węglowych, wysyłając w atmosferę i do naszych płuc: dwutlenek węgla CO2, tlenek węgla CO, dwutlenek siarki SO2, chlorowodór HCl, fluorowodór HF, tlenek azotu NOx. Wygląda to imponująco i korzyść będzie dwojaka: wzbogacą się zakłady pogrzebowe, a ZUS nie będzie musiał wypłacać chorobowego, lub świadczenia emerytalnego.

Pan prezydent Duda, bardzo cieszył się ze Szczytu, gdyż mógł na nim wygłosić przemowę, będącą antytezą Szczytu, a także uścisnąć się, z mocno już podstarzałym słynnym austriacko - amerykańskim mięśniakiem Arnoldem Schwarzeneggerem. Arnold chwalił się na Szczycie swoimi elektrycznymi samochodami, które nie zatruwają powietrza. A pan prezydent Duda pewnie także się pochwalił podkreślając, jak wspaniale nasi górnicy fedrują węgiel, którym potem palimy w piecach, dorzucając do niego, co  ktoś tam ma pod ręką. Pan Schwarzenegger przyjechał do Katowic, gdyż zajmuje się polityką i ekologią, Ale nie tylko, gdyż jest również gorącym wielbicielem epoki zwanej 1000-letnią III Rzeszą! Nie wiem, czy ktoś poinformował o tym fakcie prezydenta Polski?

Ale ogólnie biorąc, jest bardzo wesoło. Piosenkarka z Orlego Gniazda spod znaku nazi, nawoływała do zamordowania Donalda Tuska, tak tylko z patriotycznego obowiązku.

 Za to nasz rząd zameldował się niemal w komplecie w Toruniu, na urodzinach Radia Maryja. Ze zdumieniem dowiedziałam się wtedy, że nie kocham mojej ojczyzny i nie jestem tak dobrą Polką, jak uczestnicy tej polityczno-religijnej chucpy. Naturalnie, najpierw była uroczysta msza i zbieranie setek złotych do koszyczka. Pan Piotrowicz żarliwie modlił się odmawiając różaniec. 

Potem przemówił pan premier Morawiecki, we własnej osobie i tonem podniosłym, niemal wniebowziętym, wezwał na pomoc Matkę Boską, aby wspierała naród, a nawet tych, którzy nie kochają tak Polski, jak członkowie Rodziny Radia Maryja. Matka Boska Nieustającej Pomocy, zapewne ma nieustającą cierpliwość, bowiem wysłuchała tego wezwania bez komentarza, zamiast natychmiast pokarać premiera utratą głosu za bluźnierstwo i dzielenie Polaków na dwie grupy: tych lepszych od Rydzyka i całej reszty bandy gorszego sortu.

Na urodzinach nie było pana prezydenta, ale żeby nikt nie posądził go o lekceważenie tak wzniosłej uroczystości, przysłał list z wyrazami poparcia dla wiekopomnej działalności tegoż Radia i jego założyciela, tłumacząc swą nieobecność nawałem pracy w związku ze Szczytem. Prócz członków rządu, byli biskupi, prezesi spółek państwowych, a także ogromny tłum gapiów, który podrygiwał przy pobożnej muzyczce. Nareszcie nadeszła oczekiwana przez wszystkich chwila: panie i panowie ministrowie i wicepremierzy, chwyciwszy się za rączki z uwielbianym ojczulkiem Rydzykiem w niepokalanie białej szacie, odtańczyli coś w rodzaju tańca wojennego Siuksów, pokrzykując: - Abba, Abba! Niestety nie znam indiańskiego i nie wiem co to znaczy. Potem, w zaciszu komnat pewnie także nucili: - O, rudy, rudy rydz, jaka piękna sztuka. Rudy, rudy rydz, a ja rydzyka szukam!

Nie trzeba go szukać, sam się znajdzie! Tego już nie nagrywano.

Nie tańczył tylko pan prezes! Z tej prostej przyczyny, że go na urodzinach nie było. Co gorsza, nie przysłał nawet listu z gratulacjami. Strasznie podpadł ojczulkowi, a to z tej przyczyny, że nie słucha poleceń przesyłanych mu z Torunia i za Chiny ludowe nie chce przyjąć z powrotem ex ministra Macierewicza i ex premier Szydło, ulubieńców ojczulka! Ten stary uparciuch powiedział nie i koniec! Wobec tego ojczulek Rydzyk zaszantażował prezesa i obiecał stworzyć nową partię, która zwycięsko będzie konkurować z PiS-em. Na razie obaj się na siebie boczą, ale Rydzyk wie, że bez milionów od prezesa długo nie przetrwa, a prezes Kaczyński rozumie, że bez wsparcia Radia Maryja, PiS polegnie w następnych wyborach!

No, koń by się uśmiał z tych perypetii! Ten koń, z którym zrobił sobie zdjęcie nasz umiłowany pan prezydent.