BOHATERKI POLSKICH KRESÓW.

Stambuł - Głowa Meduzy i Topkapi, pałac sułtanów. Musement.

 Jest rok 1672.

„Z chwilą gdy tylko rozwinięto wielką chorągiew proroka i rozwieszono buńczuki na serajowej bramie i wieży seraskieratu, a ulemowie poczęli głosić wojnę świętą, poruszyło się pół Azji i cała północ Afryki. Sam padyszach stanął o wiośnie na kuczunkauryjskim błoniu i jął zgromadzać nie widzianą od dawna w świecie potęgę. Sto tysięcy spahisów i janczarów, wyboru tureckiego wojska, stanęło przy jego świętej osobie, a potem zaczęły ściągać wojska z najdalszych krajów i posiadłości. [-] Każdy basza wiódł armię całą, która sama jedna zdolna by była zalać bezbronną Rzeczpospolitą.”

Janczarzy. foto.Fandoms pl.

Kto z nas nie czytał Sienkiewiczowskiego„Pana Wołodyjowskiego” i wspaniałego opisu potęgi tureckiej wyruszającej na podbój słabej Rzeczypospolitej, wyczerpanej poprzednimi wojnami; szwedzkimi, moskiewskimi, pruskimi, kozackimi węgierskimi. A na koniec osłabionej niedołęstwem króla Michała Korybuta Wiśniowieckiego i grozą wojny domowej. Skarb nie miał pieniędzy, a hetman Sobieski armii. Ogromnej potędze tureckiej, hetman mógł przeciwstawić zaledwie kilka tysięcy wojska.

Sułtan Mehmed IV.

 Na czele armii tureckiej stał sam padyszach, król królów, sułtan Mehmed IV. Był synem sułtana Ibrahima i jego nałożnicy Turhan Hatice, pochodzącej z Rusi, czyli z polskich kresów wschodnich. Jej prawdziwe imię nie jest znane. Sułtan bardzo kochał swą matkę, która jako Valide Sultan, regentka, sprawowała rządy przy boku syna, mając ogromną władzę. Mehmed IV osadzony na tronie w wieku sześciu lat, po zamordowaniu ojca sułtana Ibrahima, okazał się utalentowanym wodzem i w wieku dojrzałym odnosił wiele zwycięstw w walkach z Austrią, zdobywając Kretę i Siedmiogród. Jego wielkim wezyrem był Kara Mustafa, znany nam z oblężenia Wiednia.

Turhan Hatice - matka Mehmeda IV.

 Na drodze potęgi tureckiej, stały nieliczne twierdze obronne polskiego pogranicza, i najpotężniejsza z nich, Kamieniec Podolski, zdobyta przez Mehmeda IV w 1672 r. Bohaterską obronę zamku, opisał Sienkiewicz w„Panu Wolodyjowskim”.

Był to czas, gdy miast i twierdz na kresach wschodnich, często broniły kobiety, kiedy mężowie polegli, lub walczyli z dala od rodzinnych stron. Pamiętamy wspaniałą obronę Trembowli przez Annę Chrzanowską w 1676 r. Nie ona jedna była bohaterką tamtych czasów. 

Anna Chrzanowska, na zamku w Trembowli. mal. L. Loefflera.

Kobiety kresowe, wychowywane pomimo bogactwa często w spartańskich warunkach, nie były rozpieszczonymi kobieciątkami, lecz osobami o twardych, wojowniczych charakterach. Nie bały się huku armat, czy kul z samopałów. Często na czele dworskiej drużyny wycinały w pień tatarskie lub kozackie watahy. Były surowymi matkami, wpajając swoim dzieciom miłość do rodzinnej ziemi, wiarę i rodową dumę. Potrafiły, jak Teofila Sobieska, powiedzieć synom idącym w bój. „ Z tarczą, albo na tarczy!” Znaczyło to, - albo wracajcie jako zwycięzcy, lub gińcie! 

Tefila Sobieska z synami Markiem i Janem. mal. W.Radzikowski

Być może nie były czułymi matkami, lecz za to sprawdzały się w ciężkich chwilach, będąc prawą ręką małżonka.

Jedną z takich twierdz obronnych Podola, był Buczacz. Założony przez Buczackich herbu Pilawa, i wzniesiony na skalistym cyplu nad rzeką Strypą, początkowo był tylko zamkiem, przy którym tuliła się osada. W XVII wieku Buczacz przeszedł w ręce rodu Potockich, również herbu Pilawa. 

Buczacz. foto. zbigniew-lubecki.flog.pl

Jednak swoją potęgę obronną Buczacz zawdzięcza kobiecie Marii Potockiej, córce hospodara mołdawskiego Mohyła, zwanej Mohylanką, żonie Stefana Potockiego, generała Ziem Podolskich. To ona kazała ufortyfikować twierdzę, wznosząc mury obronne, zachowane do chwili obecnej, mierzące po 4 metry grubości. Wznosiła basteje i stanowiska dla artylerii. Wiedziała co robi, gdyż Buczacz leży na szlaku, jakim tatarskie i kozackie wojska szły ku Rzeczpospolitej. Buczacz stał się potężną twierdzą odpierającą ataki i szturmy. Maria nie tylko przebudowała i ufortyfikowała zamek, lecz także go upiększyła. Na zamkowym dziedzińcu otoczonym galeriami, prześliczna fontanna biła strumieniami źródlanej wody. Dzięki znakomitym warunkom obronnym, Buczacz odparł szturmy Tatarów, Turków i kozaków Chmielnickiego.

Ruiny zamku fot. Słowo Polskie.

Sułtan Mehmed IV po zdobyciu Kamieńca Podolskiego ruszył w głąb kraju i zatrzymał się pod Buczaczem. Tym razem również kobieta broniła twierdzy: Teresa z Cetnerów Potocka, żona Jana Potockiego, wojewody bracławskiego. Jan Potocki, którego losy mogłyby posłużyć za fabułę do filmu przygodowego, w tym czasie znajdował się u hetmana Sobieskiego, błagając go o pomoc dla pozostawionych w Buczaczu, żony i dzieci, a także prosząc o odsiecz innych zamków podolskich, w których zamknęły się całe rodziny Potockich. Niestety, hetman nie miał na to odpowiedniej siły wojskowej, którą mógłby przeciwstawić potędze sułtana.

Tymczasem pani Teresa Potocka mężnie odpierała ataki Turków. Szturm Defterdar-paszy, zakończy się porażką, gdyż wojewodzina zadała mu wielkie straty. Sułtan, który nie chciał pozostawić za sobą niezdobytej twierdzy, wydał rozkaz Abdurrahman-paszy, dowódcy janczarów, aby otoczył zamek, bombardując go z dział artylerii sułtańskiej. Część miasta legła w gruzach, strawiona pożarami.

Ruiny zamku. foto Wikimedia

Wojewodzina zrozumiała, że nie uda się jej twierdzy obronić. Jednakże nie zamierzała oddać miasta w ręce nieprzyjaciela. Wpadła na iście kobiecy pomysł. Posłała do sułtana swego dworzanina z listem, wyjaśniając władcy, że Buczacza broni samotna kobieta obarczona dziećmi. Tłumaczyła, że tak słynnemu monarsze, pokonanie jednej słabej kobiety, nie przyniesie wielkiej chwały. Błaga więc pokornie, aby sułtan raczył odstąpić od oblężenia. Jej prośbę poparli polscy komisarze, przybywający już w obozie sułtana, w celu podpisania traktatu pokojowego z Turcją.

Sułtan nie był brutalnym dzikusem, lecz monarchą z prawdziwego zdarzenia, i zezwolił na zakończenie oblężenia. Zastrzegł jednak, że chciałby zobaczyć dzieci tak dzielnej matki. Bramy twierdzy otworzyły się nareszcie i sułtan poznał jego bohaterską obrończynię i jej dzieci. Mehmed widać lubił dzieci, bo czule je ucałował. Ale wojewodzina w obawie, że sułtan może zmienić zdanie, zebrała wszystkie klejnoty rodzinne i ofiarowała je władcy. Wtedy okazało się, że ma do czynienia z dżentelmenem. Sułtan klejnoty przyjął, bo nie chciał sprawić damie przykrości, ale wręczył je dzieciom wojewodziny.

Kara Mustafa   Fokus.pl

Wezyr Kara Mustafa, oprowadzany po domu, dostał w podarunku dwie szable i czapkę polską, a ze stajni dworskiej otrzymał dwa piękne dzianety, pytając wojewodzinę, czy wolno mu je przyjąć? Kto wie, może na tych koniach uciekał po klęsce pod Wiedniem, zadanej mu przez króla Sobieskiego?

Król Jan III Sobieski. Focus.pl

 W Buczaczu 18 października 1672 r. został podpisany traktat pokojowy pomiędzy Rzeczpospolitą, a Imperium Osmańskim, bardzo niekorzystny dla Polski. Traktat zakładał oddanie we władanie Turcji twierdzy Kamieńca Podolskiego, całego Podola, Kijowszczyznę i Bracławszczyznę. Prócz tego Polska miała Turcji płacić haracz na rzecz Wysokiej Porty w wysokości 22 tysięcy dukatów.

Jednakże sejm tego traktatu, zwanego haniebnym, nie ratyfikował, lecz nałożył wysokie podatki na wojnę. Wszystkie utracone ziemie powróciły do Polski dopiero w 1699 r. Buczacz został zdobyty i spalony w 1676 r. przez wojska Ibrahima Szejtana, idące do bitwy pod Żurawnem. 

Pomnik upamiętniający bitwę pod Żurawnem.Odnowiony w 2004 r. foto. Wikimedia.

Miasto odbudowane przez wojewodę Jana Potockiego, powróciło do dawnej świetności. Z Buczacza wywodzili się słynni Polacy. M. in. poeta Kornel Ujejski, autor Chorału „ Z dymem pożarów” , Jan Lam – znakomity satyryk. Szymon Wiesenthal – znany tropiciel zbrodniarzy hitlerowskich, oraz laureat literackiej Nagrody Nobla z 1966 r. Szmuel Josif Agon – autor wspomnień „ Od Buczacza do Jerozolimy”.
 Przez stulecia Rzeczpospolita broniła kresów przed najeźdźcami, a było ich wielu.Rzeki polskiej krwi wsiąkały w tę ziemię, użyźniały ją ciała poległych. 
Kiedy 1 września spadły na Polskę pierwsze niemieckie bomby. nasz "sojusznik" Francja, głosem Maurice Chevaliera śpiewał: "Nie będziemy umierać za Gdańsk. To śmieszna wojna!"
Gdy 17 września 1939 r, wtargnęła na kresy Armia Czerwona, nasz brytyjski"sojusznik" premier Winston Churchill, powiedział znacząco: - To była konieczność dziejowa!! W cztery lata później, w 1943 r. w Teheranie, nasz trzeci "sojusznik" Stany Zjednoczone, ustami swego prezydenta Franklina Roosevelta, wyraziły zgodę, na oddanie polskich kresów wschodnich Stalinowi, wraz z całą wschodnią Europą. Roosevelt zrobił to tak beztrosko, jakby podarował Stalinowi kawałek swego ogródka na kwiatki.
Z winy bezdennej głupoty polskich polityków, nie umiejących znaleźć sobie mądrego sojusznika, wielu kresowian poznało uroki Syberii, wielu znalazło swój koniec w lesie katyńskim, lub w hitlerowskim obozie zagłady. Na procesie w Norymberdze, niemiecki generał Jodl stwierdził, że w czasie ataku na Polskę, 110 dywizji brytyjskich i francuskich stało bezczynnie, przyglądając się, jak 23 dywizje niemieckie rozjeżdżają Polskę. Gdyby uderzyły - Niemcy ponieśliby druzgoczącą klęskę.
Bo sojusznika należy sobie mądrze dobierać i to tylko takiego, dla którego bezpieczeństwo Polski, byłoby też w interesie jego bezpieczeństwa! Na przykład.... gdyby graniczył z Polską!

OBIETNICE, KTÓRE ŁĄCZĄ, LUB DZIELĄ!

Winston Churchill, przyjmując 13 maja 1940 r, tekę premiera, wygłosił w Izbie Gmin swoje słynne exposĕ, mówiąc między innymi: „Mogę wam obiecać tylko krew, znój, pot i łzy! [-] Chodźcie, idźmy razem silni w jedności!” Brytyjczyków nie przeraziła ta groźna wypowiedz, zaufali premierowi i Anglia odniosła zwycięstwo.

Pamiętam, że kiedy skończyła się II wojna światowa, Polska leżała w ruinie. Brakowało wszystkiego, było głodno, chłodno i bardzo biednie. Wtedy także nie obiecywano nam raju. Powiedziano: „Polskę trzeba odbudować!” I ludzie wzięli się do roboty. Pracowali ciężko za talerz zupy, kromkę chleba, lub kilka złotych, nie oglądając się na zysk.

Polska podniosła się z ruin i odżyła, choć wydawało się to niemożliwe.

Wróciłam myślą do przeszłości, obserwując z przerażeniem i niewiarą ostatnią konwencję Prawa i Sprawiedliwości w Lublinie. To, co tam usłyszałam, mogło przyprawić rozsądnie myślącego człowieka o zawał. Konwencja, jak zwykle u PiS-u, zorganizowana z ogromnym rozmachem, wystawnością, zgromadziła kilka tysięcy osób, dorosłych i dzieci. Były śpiewy, wiejskie kobiety w strojach ludowych, okrzyki:„Biało-Czerwona”, świetlne kolumny wznoszące się do nieba, lub do raju, w jakim się wkrótce wszyscy znajdziemy. Naturalnie wówczas, gdy zagłosujemy na PiS! A propos konwencji. W słowniku synonimów nosi ona też nazwę cyrografu!

foto. WPROST.pl

Na doskonale oświetlonej scenie, znajdującej się pośrodku sali, wystąpili dwaj aktorzy tego wielkiego spektaklu: prezes PiS-u pan Kaczyński, oraz premier pan Morawiecki.
 

 foto. WPROST.pl

 Wtedy rozpoczął się maraton, jakiego Polska nigdy jeszcze nie widziała. Rywalizacja pomiędzy obu panami na obietnice! Który więcej obieca ogłupiałemu tłumowi, który okaże się większym dobroczyńcą narodu. Obaj prowadzili prawdziwe zmagania, a zgromadzona publiczność wyła z zachwytu, biła brawo i wrzeszczała, upojona efekciarstwem i coraz to bardziej nierealnymi obiecankami. 

Oszołomiona patriotyczną fasadą, blichtrem, politykierską trywialnością.

foto Radio Kielce.

Od tego dnia wysokie notowania PiS-u, jeszcze bardziej poszybowały w górę. Bo Polacy ponownie uwierzyli w obietnice Kaczyńskiego, nawet nie zastanawiając się, jakim kosztem mogą być one zrealizowane. Polacy dali się kupić za złotówki, naśladując ewangelicznego Judasza, który sprzedał swego Nauczyciela za 30 srebrników. My za obietnicę wyższych zarobków, emerytur, czy rzekomej poprawy służby zdrowia, rujnujemy ojczyznę, bowiem Polska zawali się pod kolejnymi rządami PiS-u. Budżet państwa nie jest gumowy, jak powiedział jakiś pisowski minister. Nie jest gumowy i musi kiedyś pęknąć, a wówczas my wszyscy zapłacimy za swoją chciwość i głupotę. PiS traktuje swoich wyborców, jak bandę półgłówków. Wskazuje na to fakt, iż nie ujawnił, że obiecanej emerytom 13-tej emerytury w budżecie na rok przyszły w ogóle nie uwzględniono.

Może się okazać, że nie ma także innych obiecanych pieniędzy, gdyż po wygranych wyborach, wyborcy nie będą już potrzebni PiS-owi, a obietnice okażą się jedynie pustosłowiem. Chyba jeszcze żaden rząd w historii europejskiej tak łatwo i lekkomyślnie nie rozdawał pieniędzy, nie będących jego własnością.

foto Lublin Onet.

Pan prezes Kaczyński nie tylko obiecuje nam pełne portfele, ale i poucza naród, co powinno być najważniejsze dla Polaka. Przede wszystkim życie rodzinne, czyli – mężczyzna, kobieta i dzieci! Żadne tam bajery z LGBT! Samotna matka, czy ojciec, dziadkowie, już rodziną nie są, według opinii znawcy pana Kaczyńskiego, nie posiadającego żony, ani dziecka, a mającego jedynie kota. Ważny dla Polaka jest patriotyzm, wiara – obowiązkowo katolicka. Kościół rzecz święta, a poza kościołem tylko nihilizm! Tymi słowami Kaczyński obraził miliony Polaków, którzy są ateistami, lub do kościoła nie uczęszczają. Wypisz, wymaluj portret Polaka z I połowy XIX wieku! Szkoda, że prezes nie dodał obowiązku odpracowania pańszczyzny!

Aby udowodnić licznie zebranemu elektoratowi, jak skuteczna jest pomoc PiS-u, przedstawiono sześcioosobową rodzinę. składającą się z ojca, matki i czworga rozkosznych dzieciaków. Pisowska rodzina za otrzymane 500+ kupiła sobie domek! Premier Morawiecki wręczył im klucze, ale nie wiem od czego. Ojciec familii pożalił się, że niedawno nie było ich stać nawet na wspólne wakacje i ferie zimowe. Łzy stają w oczach!

foto naTemat

Okazało się jednak, że domek rzeczywiście kupili, bynajmniej nie za 500+, ale za pensję wiceprezesa banku spółdzielczego w Olsztynie, w którym pracuje pisowski biedaczyna. Pan premier Morawiecki bywa w ich domu na podwieczorkach. Mieszkańcom Lublina zrobiono wodę z mózgów.

Nie życzę sobie, żeby jakikolwiek rząd dawał mi coś za darmo. Słynna premier Wielkiej Brytanii Margaret Thatcher powiedziała niegdyś, że żaden rząd nie może nic nikomu dać, ponieważ nie posiada pieniędzy! To podatnicy opłacają rząd i wydatki państwa. Tak więc pan prezes Kaczyński oraz premier Morawiecki łaskawie obdarzają nas pieniędzmi z naszej kieszeni i jeszcze się tym chełpią, a Polacy są tym faktem zachwyceni, i ochoczo ich popierają. Absolutna paranoja!

 Nie życzę sobie, żeby z mojej niewielkiej emerytury PiS robił prezenty nierobom i nieudacznikom, dając im 500+, bez względu na ich stan majątkowy. Te pieniądze w większości nie poprawiają sytuacji dzieci ubogich, do których są rzekomo skierowane, lecz sprawiają, że z dnia na dzień zwiększa się w kraju alkoholizm w polskich rodzinach, szczególnie groźny dla nieletniej młodzieży! 500+powinno być wypłacane wyłącznie osobom, które przedstawią aktualne świadectwo zatrudnienia.

 Emerytura dla wielodzietnych matek również powinna być wypłacana tylko kobietom, które przepracowały całe życie i wychowywały dzieci. Niech stanowi ona zasiłek do ich skromnej emerytury, a nie darowiznę dla osoby, nie pracującej nawet roku!

Niepodarnik dla mam.

Nie chcę, żeby jakakolwiek partia pouczała mnie, jak mam żyć i w co mam wierzyć! Zbliżają się wybory i 13 października to my zadecydujemy, czy chcemy żyć w normalnym kraju, życzliwym dla każdego obywatela, bez względu na jego wyznanie i predyspozycje seksualne, czy też w coraz bardziej doktrynerskim, nacjonalistycznym, zaślepionym i podległym Kościołowi państwie PiS-u! W państwie, w którym armia jest bezbronna, a rząd wyrzuca miliardy dolarów, na utrzymanie wojsk amerykańskich, nie mających tutaj nic do roboty!

foto. dziennik-polityczny com.

Na kolejnych konwencjach prezes Kaczyński występuję w roli gorliwego obrońcy polskiej rodziny, strzegąc jej przed groźną „ideologią” i straszy tęczowym sztandarem. Zamierza dalej reformować sądy, to znaczy podporządkować je całkowicie ministrowi Sprawiedliwości. Obiecuje Polakom dobrobyt, lecz nie wspomina, jakim kosztem go osiągniemy. Zapewnia, iż PiS nie zagraża demokracji, ale jak mam w to wierzyć, gdy partia ta nieustannie łamie prawa zastrzeżone w Konstytucji!

polskieradio24.pl

Ze wszystkich stron rozlegają się obietnice przedwyborcze. Ale ja nie traktuję ich poważnie. Pragnę, aby jakiś człowiek powiedział Polakom uczciwie, że czeka nas ciężka praca, oraz przestrzeganie zasad demokracji, jeśli chcemy dogonić zasobne kraje zachodnie. Na taką osobę oddałabym bez namysłu swój głos.

TEGO DNIA PRZYSZŁA ŚMIERĆ!

Warszawa 1939 r.  foto. Nasze Miasto.pl

Jestem osobą upartą i postanowiłam się nie urodzić!

Moja biedna Mama przez trzy lata starała się o moje urodzenie, ale bez skutku. Dopiero w 1938 roku zdecydowałam, że może przyjemnie będzie nawiedzić ten świat w lipcu 1939 roku. Tego lata nie tylko natura była burzliwa i wyładowywała się w gwałtownych nawałnicach, ale i od zachodu zaczęły dochodzić pomruki zbliżającego się huraganu. Jednak nie wszyscy ludzie zdawali sobie sprawę z sytuacji, a Mama uszczęśliwiona nadzieją na moje urodzenie, urządzała mój pokój dziecinny, biegając z siostrami po poznańskich sklepach i magazynach, kupując mebelki i zabawki.

Ojciec nie bardzo się do tego przykładał, bo będąc oficerem, miał krzyż pański w pracy, gdyż do kancelarii Cytadeli poznańskiej, z Warszawy szły sprzeczne informacje.Ogłosić mobilizację, nie ogłaszać mobilizacji. Nasi sprzymierzeńcy radzili, by nie drażnić  pana Hitlera!!

 Już 23 marca 1939 roku, po zajęciu przez hitlerowskie Niemcy litewskiej Kłajpedy, w Polsce ogłoszono tajną częściową mobilizację. Rząd litewski zwrócił się wtedy z błaganiem o pomoc do Francji, Wielkiej Brytanii i Polski, ale bez rezultatu. Po zawarciu przez Związek Radziecki i Niemcy Paktu Ribbentrop-Mołotow, w Berlinie, Paryżu i Londynie trwały gorączkowe rozmowy dyplomatyczne. Sojusznicy próbowali skłonić Polskę do ustępstw w sprawie Gdańska i Pomorza, aby nie dopuścić do konfliktu zbrojnego. Napięcie wzrastało, a ludzie zastanawiali się głośno: - Będzie ta wojna, czy jej nie będzie? Może Hitler ustąpi?

Warszawa 1939 r. foto. Wyborcza.pl

W Polsce tego lata pogoda była przepiękna, zbiory rekordowe i na ulicach miast pełno było kwiatów i owoców. 21 lipca Mama dostała bóle porodowe i Ojciec odwiózł ją do kliniki wojskowej, gdzie już czekał na nią pułkownik prof. W. który opiekował się Mamą w czasie ciąży. Lecz ja przewrotnie uznałam, że jednak nie chcę przyjść na ten świat i nie urodziłam się w przewidywanym terminie. Mama powróciła do domu i czekała aż ja raczę się zdecydować. Jednak ja, może przeczuwając co się wydarzy, zwlekałam z tą decyzją.

Ostatni przed wojną mecz piłkarski Polska-Węgry. foto. Dzieje.pl

 Biedna Mama była kłębkiem nerwów, martwiąc się swoim zdrowiem i coraz poważniejszą sytuacją polityczną. Jednak jak większość ówczesnych Polaków, miała nadzieję, że wojny nie będzie, a jeśli nawet, to sprawimy Niemcom baty i raz dwa wojna się zakończy. Propaganda rządowa trąbiła, głosząc z entuzjazmem, jak wspaniale uzbrojona jest polska armia. Że guzika nie damy, że nasze samoloty w razie napaści zbombardują Berlin, a czołgi wjadą aż do Prus! Ludzie w to wierzyli, widząc afisze z marszałkiem Rydzem Śmigłym, na tle zbrojnego wojska i eskadr bombowców.

 Tak minął lipiec i sierpień zbliżał się ku końcowi, kiedy ja na przekór wszystkiemu postanowiłam zawitać na ten świat! 20 sierpnia Mama znowu poczuła bóle, ale początkowo sądziła, że to niedyspozycja żołądkowa po zjedzeniu śliwek. To była niedziela i Mama pomyślała, że dziecko urodzone w niedzielę, będzie miało szczęście w życiu. Pomyliła się niestety.

W klinice wojskowej panowała panika. Pielęgniarki zamiast zajmować się rodzącą, pozostawiły Mamę w sali porodowej, a same wieszały się na telefonach wydzwaniając do domów. Lekarze każdej chwili oczekiwali mobilizacji i zajęci byli załatwianiem swoich spraw. Poród okazał się bardzo ciężki i biedna Mama pozostawiona bez pomocy, cierpiała męki przez całą noc. Nad ranem bóle ustały, a Mama była półżywa z wyczerpania. Dopiero rano w poniedziałek 21 sierpnia, do sali wpadł lekarz i zobaczywszy Mamę w takim stanie, zrobił pielęgniarkom awanturę, przywołując je do porządku. Mama dostała zastrzyki na wznowienie bólów, masaże i poród się zaczął. Ale trochę zbyt późno, bo kiedy przybył wezwany pułkownik prof. W. Mama była wpół żywa. Profesor, wspaniały lekarz i cudowny człowiek, cieszący się każdym dzieckiem przychodzącym na świat, zobaczywszy, w jakim stanie jest Mama, wpadł w szał i prawdziwie po wojskowemu ustawił pielęgniarki i lekarzy. Ale ja urodziłam się martwa i dopiero mocny klaps lekarza, przywołał mnie siłą na ten najpiękniejszy ze światów.

Polki.pl

 Mama opowiadała mi, że dostała na obiad bulion i pomidory nadziewane ryżem i mięsem, ale nic jeść nie mogła. Leżąc sama w separatce, słyszała nocą przez szeroko otwarte okna, pijackie krzyki i śpiewy. W Poznaniu otwarto więzienia i wypuszczono więźniów na wolność w przewidywaniu wybuchu wojny. Ojciec nie wiedział, że ma córkę, bo już nie wychodził z Cytadeli, która zamieniła się w twierdzę. Dopiero dziadzio Michał, ojciec Mamy, powiadomił go telefonicznie o moim urodzeniu. Rodzina chciała zabrać Mamę do siebie, lecz ona się nie zgodziła i postanowiła wrócić z dzieckiem na Cytadelę. Była bardzo chora i do domu przywiozła ją karetka szpitalna.

 Tymczasem 24 sierpnia prezydent Rzeczypospolitej Polski Ignacy Mościcki zarządził mobilizację powszechną, która objęła 75 % Wojska Polskiego. 1 dniem mobilizacji był 31 sierpnia 1939 r.

A więc wojna! Przed ogłoszeniami zaczęły zbierać się tłumy ludzi, zdenerwowanych i przerażonych. Niektórzy mieli jeszcze nadzieję, że może nasi sojusznicy nie dopuszczą do agresji Hitlera. Zaczęło się bieganie po sklepach po zakupy żywności, po maski przeciwgazowe i zaklejanie szyb w oknach paskami papierów,    chroniąc je przed wypadaniem w czasie bombardowania. W dużych miastach kopano rowy przeciwlotnicze. W kościołach na ołtarzach wystawiono monstrancje, a ludzie modlili się żarliwie, błagając Boga o pokój.

foto.Polityka.

 Ojciec dostał rozkaz stawienia się w swoim byłym pułku w Jarosławiu. Mama zdecydowała się jechać z nim do rodziny Ojca w Rzeszowie. Sądzono, że wojna tam nie dotrze. Była bardzo chora, więc zniesiono ją na rękach do powozu, który dał Ojcu dowódca major Korasiewicz. Dwa piękne siwe konie, które miały mnie zawieźć do chrztu, teraz wiozły mnie na dworzec kolejowy, w moją pierwszą w życiu podróż. Pociąg, którym jechaliśmy, był ostatnim pociągiem, jaki nadszedł z Gdyni, przed wybuchem wojny.

Do Rzeszowa dojechaliśmy 31 sierpnia, w dzień mobilizacji. Mama była tak osłabiona podróżą, że wychodząc z wagonu zemdlała i upuściła mnie. W ostatniej chwili pochwycił mnie jakiś oficer, ratując przed śmiercią pod kołami wagonu. Ojciec zdążył tylko odwieźć Mamę do domu dziadków i pożegnać siostry, bo rodzice przebywali jeszcze w swoich dobrach na kresach.

 Pociągi na wschód były tak zawalone tłumami pasażerów, że Ojciec musiał do Jarosławia jechać na dachu wagonu. Wspominał potem, że patrzył w czyste granatowe niebo usiane gwiazdami i myślał, co przyniesie mu los. W Jarosławiu nikt się specjalnie wojną nie przejmował, Wprost przeciwnie, oficerowie wyszli na dziedziniec koszar, aby przypatrywać się lecącym wysoko samolotom. Byli zachwyceni, że mamy tak świetne lotnictwo. Ojciec, który w Poznaniu szkolił się na Ławicy, latając samolotami ostrzegł, że to raczej nie są polskie samoloty. Dowódca oburzył się na Ojca, nazywając jego słowa defetyzmem. Nagle samoloty obniżyły lot i za moment na koszary spadły pierwsze bomby, siejąc śmierć. Na Ojca zwalił się tułów oficera, któremu odłamek bomby uciął głowę! Wybuchła panika!

 

Stukasy bombardują Wieluń!

Nikt nie wiedział, że o 4,40 rano, niemieckie samoloty zbombardowały Wieluń, na pięć minut przed ostrzelaniem placówki na Westerplatte. Zginęło wtedy 1200 osób, a miasto zostało zniszczone w 90 procentach. Tego dnia, 1 września 1939 rok, przyszła śmierć i rozpoczął się Armagedon II wojny światowej.